NSJ

Święcenie domu

2012-01-19T17:35:00.001+01:00

6 stycznia, w Święto Ofiarowania Pańskiego,
wraz z Siostrami i dziećmi mogłyśmy brać udział
w święceniu naszego domu, któremu przewodniczył br. Maciej Sokołowski. Rozpoczynając modlitwą
w kaplicy, nawiedziliśmy wszystkie pomieszczenia,
w których na co dzień mieszkamy, pracujemy,
uczymy się, a także jemy;) W czasie drogi śpiewaliśmy kolędy , a Bracia błogosławili i okadzali nasze włościa:)

Niech Duch Pański zstąpi na nasz dom

i jego mieszkańców obdarzając nas

radością i pokojem!

Mikołaj na R6;)

2012-01-18T17:34:00.002+01:00

6 grudnia jest dniem, kiedy nawet niegrzeczne dzieci dostają prezenty. Prawdo podobne właśnie
tylko dzięki temu otrzymałyśmy je również my:)
Jednakże ważniejsze od samych prezentów
było dla nas spotkanie ze Świętym Mikołajem,
który odwiedził dom na Romanowskiego 4 i 6.

Trzeba przyznać, iż tegoroczny Święty był nie tylko hojny, ale przede wszystkim oryginalny, zresztą,
jak cała jego świta: Anioł, Śnieżynka i Renifer.
Nie tak łatwo jednak można było otrzymać mikołajkową paczkę. Mikołaj był wymagający,
dlatego wszyscy trudzili się jak mogli,
aby otrzymać prezent.

Ku ogólnej radości, pokój wypełnił się „wkupnymi” piosenkami,wierszykami, tańcami. W wesołej atmosferze pożegnaliśmy Świętego
i zakończyliśmy dzień z głębokim przekonaniem,
że dzisiejsze spotkanie było dowodem na to,
iż Święty Mikołaj naprawdę istnieje:)

Święto Niepodległości

2012-01-18T17:20:00.001+01:00

11 listopada, jak cały naród polski, również my świętowałyśmy rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Rozpoczęłyśmy dość tradycyjnie:
wywiesiłyśmy flagę narodową, a przez cały dzień,
z naszych gardeł wydobywały się dźwięki pieśni patriotycznych.

Po południu, kierowane „pragnieniem pogłębienia wiedzy historycznej”, wraz z naszymi Siostrami
i dziećmi, radosnym krokiem udaliśmy się do kina na film „Bitwa warszawska 1920”.

Jednak momentem kulminacyjnym w naszym świętowaniu był wieczór, kiedy to wszystkie zasiadłyśmy przed ekranem telewizora,
aby w duchu patriotyzmu, kibicować naszym piłkarzom. Niestety, pomimo usilnych starań
i gorących okrzyków nie udało się pokonać reprezentacji Włoch:)

Jesienny wyjazd do Wąwolnicy

2012-01-18T16:50:00.001+01:00

Już w pierwszych tygodniach naszego pobytu w Lublinie nasza Mistrzyni
zorganizowała dla nas wycieczkę krajoznawczą. Celem naszej podroży stała się Wąwolnica, gdzie po zwiedzaniu budowy naszego nowego domu, miałyśmy możliwość
rozwijania naszych ogrodniczych pasji. Niektóre bardzo rzetelnie zabrały się do pracy
i pod czujnym okiem Siostry wypieliły cały ogródek warzywny (okazuje się, iż pielenie
nie polega wcale na wyrywaniu tylko i wyłącznie chwastów, ale również wszystkich innych roślin, które stają na drodze niedoświadczonych jeszcze aspirantek;))

Druga grupa, której zajęciem było oczyszczanie krzewów, również miała do wykonania bojowe zadanie.
Po skończonej pracy trzeba było robić dobre wrażenie,
co czasem bywa tak samo męczące, jak sama praca:) Dlatego podział obowiązków był naprawdę sprawiedliwy.

Jednak nie samą pracą żyje człowiek, a jak wiadomo postulantka też człowiek, więc jeść musi:)
Dlatego kolejnym punktem naszego programu było ognisko, na którym nie zabrakło jedzenia(;)) oraz wspólnego śpiewu.

Na zakończenie naszej wycieczki wybraliśmy się na spacer po wąwolnickich wąwozach.
I tak po dniu pełnym wrażeń, zmęczone, ale zadowolone wróciłyśmy do domu.

2012-01-18T16:50:00.000+01:00

Witamy ponownie na antenie:)
Przepraszamy za tak długą przerwę i obiecujemy poprawę;)

Pierwsze kroki w życiu zakonnym

2011-12-06T10:06:00.000+01:00

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli
i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał - aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię Moje.
J 15, 16

Dróg było wiele, tempo wędrówki różne, wiele zmagań …I stało się! Popołudniu 23 września dotarłyśmy do drzwi Zgromadzenia Sióstr Kapucynek NSJ.
W sporym przestraszeniu,
z natłokiem wszelkich emocji
i milionem pytań w głowie po kolei dzwoniłyśmy do drzwi domu sióstr kapucynek. Przyjęcie z jakim się spotkałyśmy ze strony sióstr
i postulantek 2 roku było piękniejsze niż którakolwiek
z nas mogła sobie wymarzyć.
W atmosferze serdeczności i przychylności powoli uchodził z nas stres związany z zamianą decyzji o wstąpieniu w czyn.
Początki, jak to w życiu, do łatwych nie należą. Ale jesteśmy aspirantkami już od dwóch miesięcy i nadal żyjemy:) Co więcej- całkiem dobrze:) Pan Bóg zapraszając do życia zakonnego obficie udziela swej łaski tym, którzy zechcą na to zaproszenie odpowiedzieć , przekonujemy się o tym na każdym kroku.
Nasze dni, choć z pozoru podobne do siebie , są bardzo różnorodne i tak bogate
w wydarzenia, że nie raz nie nadążamy za wszystkim co Pan Bóg nam serwuje:)
Dzień toczy się w rytmie wyznaczonym przez Liturgię Godzin, codziennie uczestniczymy
w Mszy Świętej, medytujemy Słowo Boże, adorujemy Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Zdobywamy też szlify na różnych polach wiedzy i umiejętności: nauka włoskiego, wykłady z franciszkanizmu , studium na Instytucie Wyższej Kultury Religijnej na KUL, spotkania i rozmowy formacyjne z naszą mistrzynią postulatu. Nie obce są nam także praktyki w zakresie gotowania, pieczenia chleba, wszelkie prace w domu o ogrodzie itd. itp.
Tym co nas łączy jest przede wszystkim miłość do Chrystusa , któremu chcemy oddać całe życie. Przed nami długa droga, czas dalszego rozeznawania powołania. Prosimy
o modlitwę, abyśmy miały serca otwarte na głos Chrystusa i były wierne Jego Słowu.

Pielgrzymka do Wąwolnicy

2011-10-14T15:18:00.000+02:00

3 września, świętym zwyczajem, udałyśmy się na pielgrzymkę do Wąwolnicy, do tronu Matki Bożej Kębelskiej.
W początkach owego miesiąca przypada rocznica koronacji świętej figury, a także obchody archidiecezjalnych dożynek.

Wędrówkę rozpoczęłyśmy od uczestnictwa w mszy świętej,
w kościele na Poczekajce, zakończonej specjalnym błogosławieństwem pielgrzymów. Następnie,
pod przewodnictwem o. Andrzeja Romanowskiego wyruszyłyśmy w drogę. Nasza postulancko - nowicjacka ekipa była odpowiedzialna za muzyczną stronę pielgrzymki, dlatego też... nie zabrałyśmy ze sobą gitary. W czasie pierwszego etapu odmawialiśmy Godzinki (które na szczęście śpiewa się acapella), a wkrótce potem odpowiedni sprzęt grający został nam dostarczony.

Około godziny 17 zmęczone, acz szczęśliwe dotarłyśmy na miejsce. Wcześniej zaś, podczas postoju w Nałęczowie, miałyśmy chwilę wytchnienia ugoszczone w domu Pani Basi, za co serdecznie jej dziękujemy. O godzinie 18 miała miejsce uroczysta msza święta pod przewodnictwem Abp Bolesława Pylaka. Wygłoszone przez niego Słowo Boże
wzywało nas do naśladowania Maryi, a także
do odpowiedzialności za losy naszego narodu.

Dziękując Bogu za czas wspólnego pielgrzymowania; za trud i radość, modlitwę i śpiew; oddajemy się pod opiekę Jego Matki. Obyśmy zbliżając się do Niej, wzrastały w miłości
do Niego.

Golgota Młodych

2011-09-30T14:07:00.001+02:00

W dniach 24 - 28 sierpnia, miałyśmy okazję uczestniczyć
w "Golgocie Młodych", organizowanej przez Braci Mniejszych Kapucynów, w położonej nad Bugiem malowniczej wsi
Serpelice. Jest to trwające kilka dni spotkanie, w czasie którego poprzez Eucharystie, konferencje, spotkania w grupach, poprzez modlitwę i bycie razem próbujemy zbliżyć się do Boga.

Posługiwałyśmy tam wraz z Siostrami i nowicjuszkami II roku
w dwójnasób: część użyczając swych gardeł na potrzeby scholi, a część animując spotkania w grupach. Trzeba przyznać,
że temat tegorocznej GM był nam bardzo bliski. Brzmiał on: TRANSFORMACJA i choć na pierwszy rzut oka wydaje się być wzięty z filmu science-fiction, to w rzeczywistości odnosi się do życia św. Franciszka
z Asyżu, a także do tego, jak Pan Bóg mu to życie pozmieniał.

I tak dzień po dniu, poznawaliśmy coraz lepiej Biedaczynę z Asyżu. To jaki był, jaki miał dom rodzinny, jakie cechy, marzenia i plany; w jaki sposób Bóg do niego przemówił
i nim pokierował; jak się nawracał. Kierowała nami głównie myśl zawarta w jego testamencie: "To, co wydawało mi się gorzkie, zmieniło mi się w słodycz." W odniesieniu
do tych słów, przyglądałyśmy się nie tylko, życiu Franciszka, ale i własnemu. Uświadamiałyśmy sobie, że transformacja, czyli przemiana, może zajść
(a nawet już zachodzi) w życiu każdego z nas, jeśli tylko pozwolimy Bogu działać
i otworzymy się na wypełnianie Jego woli.

Wakacje na walizkach - Część 4

2011-09-28T14:43:00.001+02:00

Oaza Nowego Życia I'

Na rekolekcje oazowe zostałyśmy zaproszone przez Braci Mniejszych Kapucynów z prowincji Krakowskiej. Odbywały się one w malowniczej, położonej w górach miejscowości - Przyszowej, pod kierownictwem
br. Piotra Ferfeckiego. Posługiwało na nich aż 2/3 naszego Postulatu, a konkretnie: Postulantka Maria
-jako animatorka muzyczna, a także Moderatorka; Postulantka Ania - jako animatorka grupy.

W rekolekcjach brało udział 28 młodych, zdolnych, radosnych i pełnych zapału uczestników. Ich energia i otwartość niekiedy wprawiały w osłupienie i budziły podziw
wśród członków (czasem trochę przemęczonej) diakonii.

Co się tyczy względów duchowych: z wielką radością możemy przyznać, iż doświadczałyśmy asystencji Ducha Świętego. W czasie wszystkich istotnych wydarzeń, takich jak: Eucharystie, Nabożeństwa, Szkoły Modlitwy i konferencje, istniało w nas przekonanie, że On to za nas prowadzi. Wskazuje,
co mamy mówić, robić, przygotować; podpowiada
w jaki sposób coś uczestnikom przekazać. Także spotkania w grupach były owocne i dynamiczne. Czułyśmy się niczym narzędzia w Bożym ręku.

Co się tyczy względów technicznych: niezliczone opady deszczu, zmuszały nas do organizowania nocnych czuwań, chroniących szkołę przed zalaniem; kontrola z Sanepidu przyszła w odwiedziny w najmniej spodziewanym momencie; zaś pieniądze przeznaczone na produkty żywnościowe, kończyły się zaskakująco szybko. Mimo to, dzięki łasce Bożej
i pomocy okolicznych mieszkańców (za którą im serdecznie dziękujemy) udało nam się bezpiecznie i szczęśliwie dotrwać do końca.

Bogu niech będą dzięki, za ten czas posługi.
Niech Jego prowadzenie stale nam towarzyszy,
abyśmy wraz z uczestnikami mogły wydawać obfite owoce rekolekcji.

p. Maria i p. Anna

Wakacje na walizkach - Część 3

2011-09-18T17:34:00.002+02:00

Rekolekcje w Bieszczadach

Zaraz na początku lipca (4-8.07) dane mi było uczestniczyć
w rekolekcjach dla dziewcząt w Bieszczadach. Rekolekcje
w górach, jak można się domyślić, polegają przede wszystkim na… odkrywaniu Pana Boga poprzez wędrowanie,
tego też spodziewałam się jadąc do Ustrzyk Górnych,
gdzie w stodole Państwa Wolańskich miała być nasza baza noclegowa. Jak się okazało Pan Bóg w tym roku miał nieco inny pomysł na nasze rekolekcje.

Od momentu przyjazdu każdego dnia budził nas odgłos stukających o dach kropel deszczu i ten sam odgłos nas usypiał. I choć warunki były nieco spartańskie, przenikliwe zimno dawało się we znaki,
a piękne bieszczadzkie widoki przez większość czasu dane nam było podziwiać…
jedynie przez okno, to absolutnie nie można powiedzieć, że czas tych rekolekcji był czasem straconym.

Okazało się bowiem, że nic nie tak szybko nie zbliża do siebie nawzajem, jak wspólne siedzenie w „szopie”, rozmowy przy gorącej herbacie i kanapce
z pasztetem, a przede wszystkim wspólne Eucharystie, modlitwy, oraz dzielenie się Słowem
i życiem. I choć nie mogę powiedzieć, że poznałam piękno Bieszczad, to z całą pewnością mogę powiedzieć, że przez te kilka dni, dane mi było odkrywać piękno drugiego człowieka, jego sposób przeżywania, odkrywania świata, poznać jego radości, trudności, smutki. I za to Chwała Panu!

p. Maria i p. Małgorzata

Wakacje na walizkach - Część 2

2011-09-08T17:17:00.000+02:00

"Mikaszówka"

Początki "Mikaszówki" sięgają lat 80-tych.
Wtedy to w 1983 r. ks. Mirosław Nowosielski zorganizował pierwszy obóz rekolekcyjny dla dzieci
i młodzieży z jednej spod warszawskich parafii.
Nie wiedział wtedy jeszcze, że właśnie rozpoczyna się wielkie dzieło Boże zwane "Mikaszówka".
I tak w tym roku przeżywaliśmy już 29-ty obóz rekolekcyjno-wypoczynkowy położony w sercu Puszczy Augustowskiej nad jeziorem Płaskim
(to naprawdę piękne miejsce). Dziękuję Bogu za to, że dane mi było tam być, w miejscu, gdzie pierwszy raz spotkałam żywego Jezusa,
Który kiedyś odmienił moje życie, i wciąż odnawia je na nowo.
To wielka radość móc służyć właśnie tam.

Posługiwałam jako "Oboźna" (czyli musiałam mieć uszy
i oczy zawsze szeroko otwarte, w każdej sytuacji,
w każdym miejscu, o każdej porze dnia i nocy)
- moim atrybutem był gwizdek, zwołujący na wszystkie punkty dnia;
muzyczna - moim atrybutem było zdrowe gardło; animatorka tańca - atrybutem były zdrowe nogi.
Tematem przewodnim tegorocznej "Mikaszówki" było:
"W Komunii z Bogiem". Każdego dnia podczas jutrzni, katechez, medytacji Słowa Bożego, spotkań w grupach dzielenia, Eucharystii, adoracji i wieczornych apeli otwieraliśmy się na Boga, Który przychodził z wielką Miłością; przyglądaliśmy się naszej relacji z Nim i odkrywaliśmy Jego prawdziwe Oblicze.

Dziękuję Bogu za ten święty czas, za ogrom Jego Miłości, za powołanie, którym mnie obdarza i za to,
że wciąż wzywa mnie do służby Jemu samemu:

A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe. (Rz 12, 1-2)

p. Małgorzata

Wakacje na walizkach - Część 1

2011-09-08T16:46:00.001+02:00

Chociaż większości ludzi wakacje kojarzą się z odpoczynkiem, spokojem
i błogim nic nie robieniem, to jednak w postulacie to wyobrażenie się zmienia.
Większości ludzi wakacje kojarzą się też z podróżami. To wyobrażenie pozostaje u nas niezmienne. W ciągu ostatnich miesięcy każda z nas zdążyła gdzieś wyjechać i skądś powrócić, przepakować się (lub też nie) i wyjechać ponownie. Nasze wakacyjne wojaże rozpoczęły się od:

Oazy Dzieci Bożych

Oaza Dzieci Bożych odbywała swe rekolekcje między 27.06, a 13.07, w malowniczej wsi Serpelice. Uczestniczyło w nich 54 dzieci, moderatorem był
br. Paweł Malesa, a ja (tj. postulantka Ania) zagościłam tam w roli wychowawcy - animatora.
Przez nieco ponad 2 tygodnie rozważaliśmy kolejne Tajemnice Różańcowe. Poprzez codzienną Eucharystię, modlitwy poranne i wieczorne, szkoły liturgiczne, a także spotkania w grupach, rozwijaliśmy w sobie Dziecięctwo Boże. Poznawaliśmy Boga - Kochającego Ojca i Maryję - Troskliwą Matkę. Dzięki wspólnym zabawom, spacerom, seansom filmowym, uczyliśmy się miłości braterskiej, wzajemnego zrozumienia i czerpania radości z "bycia razem".

Był to dla mnie czas szczególny.
Z jednej bowiem strony odpowiedzialność za grupę
maluchów wymagała ode mnie posiadania co najmniej kilku par oczu (umieszczonych dokoła głowy),
a także kreatywności i dobrego refleksu,
zaś za każdym rogiem czaiło się zmęczenie. Z drugiej jednak, niewiele jest na świecie rzeczy, które mogą dać taką satysfakcję i radość jak uśmiech
lub przytulenie się dziecka.

Dziękując Bogu za łaskę tej posługi, polecam Mu zarówno dzieci jak i ich rodziny.
Oby ziarno zasiane w młodych sercach, nieustannie wydawało obfite plony.

p. Anna

Prezentacja o Postulacie

2011-09-07T16:37:00.006+02:00

Na potrzeby zjazdu rodziców (o którym mowa kilka postów niżej) została stworzona prezentacja multimedialna o życiu w Postulacie. Teraz jest ona dostępna dla każdego szczęśliwego posiadacza programu PowerPoint. Po pobrania o tu:

Prezentacja o Postulacie

Ze względu na wysoką jakość wykonania oraz walory estetyczne i informacyjne,
serdecznie polecamy :)

Wstąpienie do Nowicjatu

2011-09-06T10:32:00.010+02:00

Podobno wszystko, co dobre, szybko się kończy. Ta zasada znajduje też swoje miejsce w życiu zakonnym, a konkretnie znalazła je 9 lipca, kiedy to nasze 4 Współsiostry: Sylwia, Dorota, Adriana i Monika szczęśliwie ukończyły czas formacji
w postulacie, a wstąpiły na nową (wcale nie mniej dobrą) drogę życia, tj. do nowicjatu.

Pierwszym i zarazem najważniejszym punktem uroczystości była Eucharystia, która odbyła się w Kaplicy Okrągłej w kościele
na Poczekajce. Przewodniczył jej o. Krzysztof Dudziak.
W homilii nawiązywał on do Słowa, Które w tym dniu przypominało naszym drogim Nowicjuszkom, aby się nie lękały.

Po Liturgii udaliśmy się do domu, na wspólny obiad. Zaraz po nim miała miejsce "akademia na koniec roku", przygotowana specjalnie na tę okazję przez młodsze postulantki. Jak na prawdziwy koniec roku przystało, musiał odbyć się też egzamin.
W tym przypadku pytania obejmowały różne dziedziny życia postulanckiego. Po wzorowo zdanym teście, przyszedł czas na recytację utworów poetyckich. Np.:

Kiedy się wypełniły dni
I przyszło odejść latem,
Prosto ku Piaskom czwórkami szły
Dziewczyny z Postulatu.

(A lato było piękne tego roku...)

I tak śpiewały: "Ach, to nic,
Że chwila jest tak krótka,
Bo jakże słodko teraz iść
Do piaseckiego ogródka.

(A w ogrodzie tego roku było tyle chwastów do wyrwania...)

W Lublinie trwałyśmy ponad rok,
Niczym Piłsudski na Litewskim Placu.
Teraz ku Piaskom wznosimy wzrok"
Dziewczyny z Postulatu.

"Lecz kiedy tęskno będzie nam
Za przeszłym naszym światem,
Prosto z Długosza spłyniemy tam."
Dziewczyny z Nowicjatu.

Na koniec miało miejsce uroczyste wręczenie Dyplomów Ukończenia Postulatu. Nadszedł czas podziękowań i pożegnań. Chwilę później "Świeżo upieczone" Nowicjuszki były już w drodze do Piask.

Kochane Siostry Nowicjuszki, z całego serca życzymy Wam, w tym szczególnym czasie, obfitości Bożych Łask; abyście nie lękały się oddawać Jemu w całości
i przemieniać wciąż bardziej na kształt Jego Najświętszego Serca.

Pierwsze śluby

2011-08-15T13:54:00.016+02:00

02.07.2011 w Uroczystość Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, 3 młode i piękne Siostry złożyły swoją pierwszą profesję.
Były to: s. Barbara Łoboziak, s. Joanna Banasiak i s. Ewa Maria Zagrodzka. Oznacza to, że po raz pierwszy w swoim życiu złączyły się
z Jezusem poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Uroczystej Eucharystii przewodniczył ks. bp. Artur Miziński.
W homilii ukazał on znaczenie
i wartość każdej spośród trzech rad ewangelicznych, przyrównując je do trzech wbitych w Drzewo Krzyża gwoździ. Wyjaśniając Słowa Ewangelii
o prostaczkach pouczał czym jest pokora
oraz dlaczego jest nam ona tak bardzo potrzebna.

Nasze świętowanie przenieśliśmy później
do amfiteatru, w którym odbyła się Agapa.
Prócz obficie zastawionych stołów i radości z bycia razem, nie zabrakło również wydarzenia (luźno) związanego z kulturą i sztuką. Chodzi mianowicie
o przedstawienie dla neoprofesek (zorganizowane przez postulantki i nowicjuszki). Tym razem miało ono formę benefisu, z udziałem gości specjalnych, piosenek, prezentacji i krótkich, z życia wziętych scenek.

Naszym kochanym Siostrom: Barbarze, Joannie i Ewie, życzymy wytrwałości i odwagi
w kroczeniu drogą powołania. Niech Chrystus będzie Waszym przewodnikiem,
a Niepokalane Serce Maryi niech chroni Was od złego.

Prymicje

2011-08-02T19:59:00.004+02:00

We wtorek 28 czerwca, cieszyłyśmy się obecnością w naszym domu 3 Braci neoprezbiterów: br. Piotra Krawczyka, br. Piotra Hejno i br. Łukasza Pyśka.

Wspólne spotkanie zaczęło się oczywiście od mszy prymicyjnej, w czasie której Słowo Boże wygłosił do nas br. Adam Zwierz. Po uczcie dla duszy, przyszedł czas na ucztę dla ciała. Dlatego też przenieśliśmy się przed dom, do ogrodu, gdzie czekały już na nas różne smakołyki. (Na Braci czekały także życzenia i prezenty)Gdy duch i ciało były już umocnione, można było przystąpić do różnych rekreacyjnych dyscyplin. Nie zabrakło akrobacji na trampolinie, występów z mikrofonem przy karaoke (w języku angielskim,
a nawet szwedzkim), a także wspólnego tańca (m. in. Belgijskiego i Menueta).
Zabawa trwała do późnego wieczora i nikomu z obecnych nie chciało się jej przerywać.

Dziękujemy naszym drogim Braciom, że zechcieli uświetnić (i uświęcić) ten dzień swoją obecnością i życzymy im, aby przez dar kapłaństwa upodabniali się coraz bardziej
do Najwyższego Kapłana - Jezusa Chrystusa.

Zjazd rodziców

2011-06-13T14:45:00.016+02:00

W sobotę 28 maja, w Piaskach, miał miejsce zjazd rodziców. Jest to czas, w którym nasi najbliżsi mogą
nie tylko odwiedzić swoje córki, lecz także poznać nieco Zgromadzenie, domy, w których mieszkamy, znaczną ilość Sióstr, jak również innych rodziców. Dla nas zaś
(tj. dla postulantek i nowicjuszek), jest to dzień,
w którym możemy się przekonać, do jak wielkiej, pięknej i bogatej rodziny zostałyśmy włączone.

Spotkanie rozpoczęło się przed południem.
Na początku spotkaliśmy się w przy "zapoznawczej" herbacie, w czasie której s. Marianna przybliżyła rodzicom historię naszego Zgromadzenia.
Centralnym punktem dnia była Eucharystia, odprawiana przez ks. Mariusza Nakoniecznego.

Poprzez kazanie przybliżył on nam znaczenie naszego powołania, jak też i więzi rodzinnych. Po uczcie
dla ducha, przyszedł czas na posilenie ciała. Rozpoczęliśmy zatem wielkie, ogrodowe grillowanie, połączone ze śpiewem i tańcem. Każdy mógł znaleźć dogodną dla siebie formę rekreacji. W międzyczasie
(po niemałych perypetiach) udało się nam również obejrzeć prezentacje o życiu postulantek i nowicjuszek, dzięki którym rodzice poznali bliżej nasz codzienny styl funkcjonowania. Na koniec dnia oddaliśmy się w opiekę Maryi, Królowej Rodzin, modląc się wspólnie Litanią Loretańską.

Był to dla nas bardzo cenny czas. Czas bycia razem,
w otwartości i miłości; w radości i w pokoju.
Dziękujemy rodzicom, że zechcieli do nas przyjechać
i dziękujemy Bogu, że pozwolił nam ich przyjąć,
i że zechciał nas połączyć w jedną, wielką, piękną
i szczęśliwą rodzinę.

"Weekend" na wsi

2011-06-13T14:44:00.010+02:00

Doświadczając licznych trudów postulanckiego życia
w "wielkim mieście" Lublinie, postanowiłyśmy zorganizować sobie weekend na łonie natury.
O dziwo weekend ten obejmował poniedziałek, wtorek
i środę, ale i tak był udany.

Udałyśmy się do miejscowości Lejno, położonej
nad jeziorem Zagłębocze. Mieszkałyśmy w małym, drewnianym domku udostępnionym nam przez Państwo Wrotniaków, za co serdecznie im dziękujemy. Brak butli gazowej i kuchenki elektrycznej, pozwolił nam
na rozwinięcie naszej pomysłowości i pierwotnych instynktów: wszystkie posiłki (a także kawa)
były przygotowywane na ognisku, obudowanym kostką brukową.

Dzięki pięknej pogodzie i urokliwej okolicy, nasz odpoczynek przybierał różne formy.
Prócz wyjazdów na Eucharystię do Rogóźna, odwiedzałyśmy leżący nieopodal Poleski Park Narodowy (Monika znalazła w nim nawet rosiczkę), spacerowałyśmy wokół jeziora, grałyśmy w piłkę,
w szachy, a także na gitarze, odmawiałyśmy nieszpory
przy blasku ogniska. Zrobiłyśmy także dzień pustyni: kilka godzin "sam na sam" z naturą i Słowem Bożym. Odwiedziły nas również Nowicjuszki, wraz z S. Marianną, dzięki czemu odbyło się spotkanie o naszym Ojcu Założycielu.

Był to piękny, pogodny i radosny czas przebywania razem. Bogu niech będą dzięki za piękno przyrody i za życie wspólnotowe, którym nas obdarzył.

Zaproszenie

2011-06-13T14:43:00.035+02:00

Jeśli chcesz... zbliżyć się do Boga, poznać lepiej św. Franciszka, zawrzeć nowe znajomości, pobyć trochę na łonie natury - ta propozycja jest dla Ciebie.

Pytania oraz zgłoszenia można kierować do:

s. Agnieszki Pilskiej
s.agape81@gmail.com
tel. (25)757 22 17

s. Doroty Szargi
szargdor@gmail.com
tel. (25) 525 96 56

Viva Papa!

2011-06-13T14:30:00.004+02:00

Jak wszyscy wiemy, 1 maja bieżącego roku,
papież Jan Paweł II został ogłoszony błogosławionym. To ważne zarówno
dla Kościoła, jak i dla Polaków wydarzenie, nie mogło rzecz jasna odbyć się bez nas. Po długich przygotowaniach, razem z ks. Mariuszem, Siostrami, nowicjuszkami i dziećmi, ulokowałyśmy się w autokarze i ruszyłyśmy w drogę
do Rzymu. Był 28 kwietnia.

Po drodze zatrzymaliśmy się na nocleg w naszym domu na Słowacji. Zostałyśmy tam ciepło przyjęte, zarówno przez Siostry, jak i dzieci,
za co bardzo serdecznie im dziękujemy.
Po miłym, choć krótkim pobycie w Rohožniku, kontynuowałyśmy naszą podróż do Wiecznego Miasta. W drodze nie doskwierała nam nuda,
gdyż czas umilały nam wspólne piosenki, filmy, opowieści ks. Mariusza,
a także wspólna modlitwa.

Gdy w nocy, z 29 na 30 kwietnia,
około godziny 01:00, dojechałyśmy
do naszego Domu Generalnego, zostałyśmy powitane przez wszystkich jego mieszkańców. Mimo późnej pory Siostry, a także Matka Generalna ciepło
i serdecznie nas przyjęły,
i pomogły nam się zadomowić.
Następnego dnia, po jutrzni, mszy św. i śniadaniu, wyruszyłyśmy na podbój
(a właściwie to na zwiedzanie) Rzymu. Rozpoczęłyśmy od Bazyliki Świętego Krzyża z Jerozolimy - w której umieszczone są relikwie Świętego Krucyfiksu, następnie przeszłyśmy do Bazyliki św. Jana na Lateranie - Matki wszystkich kościołów, przechodząc przez Plac Barberini odwiedziłyśmy też Bazylikę Większą Matki Bożej - gdzie znajdują się relikwie Żłóbka Pańskiego,
po czym wróciłyśmy do domu na obiad.

Wieczorem uzbrojone w ciepłą odzież, karimaty i prowiant udałyśmy się
na czuwanie do Circo Massimo. Tam, pośród tłumu pielgrzymów, mogłyśmy słyszeć świadectwa, m.in. ks. kard. S. Dziwisza, Joaquína Navarro-Vallsa,
czy z s. Marie Simon-Pierre, posłuchać śpiewu różnych chórów,
a także odmówić różaniec we wspólnocie z wiernymi z Sanktuariów Maryjnych na całym świecie.
Po czuwaniu, około godziny 23:00, rozpoczęłyśmy wędrówkę w stronę Watykanu. Idąc ulicami Rzymu, wzdłuż Tybru, pod flagą biało-czerwoną, śpiewałyśmy pieśni o Zmartwychwstaniu.
Po dwóch godzinach marszu byłyśmy na miejscu, ale wszystkie wejścia na Plac Św. Piotra były jeszcze zamknięte. Czekając zatem na otwarcie pierwszych bram, rozłożyłyśmy się na niezajętym jeszcze skrawku chodnika i zawiązałyśmy znajomość
z "koczującymi" obok nas Francuskimi pielgrzymami. W okolicach godziny 2:00 tłum ruszył,
a wraz z nim i my. Po jakimś czasie znalazłyśmy się na Via Conciliazione, szerokiej ulicy naprzeciwko Bazyliki Piotrowej.
Na tej właśnie ulicy stałyśmy, spałyśmy, śpiewałyśmy, modliłyśmy się i powoli (bardzo powoli) przesuwałyśmy się ku wejściu na Plac. Trwało to aż do rana.

Około godziny 9:00 mogłyśmy już kierować nasze kroki ku sektorom.
Chociaż skwar i zmęczenie dawało nam się we znaki, w spokoju oczekiwałyśmy na rozpoczęcie uroczystości. Cała liturgia była bardzo piękna
i bogata, a uczestnictwo w niej w sposób tak bezpośredni był dla nas wielką łaską i radością.
Nim wróciłyśmy do domu, było już popołudnie. Po obiedzie przyszedł w końcu czas na sen.

Następnego dnia pojechałyśmy na mszę dziękczynną za dar beatyfikacji Jana Pawła II.
Na szczęście do tego czasu tłumy pielgrzymów znacznie się zmniejszyły, zatem na Plac
św. Piotra dostałyśmy się bez większych trudności. Po uroczystej Eucharystii udało nam się także dojść do wystawionej w Bazylice trumny, w której spoczywa ciało błogosławionego,
i oddając mu cześć
- prosić także o wstawiennictwo.
Tego samego dnia wieczorem odbyła się nasza wspólna rekreacja. Brały w niej udział wszystkie siostry (z Polski i z Włoch), nowicjuszki, postulantki oraz wszystkie dzieci. Mogłyśmy opowiedzieć co nam się najbardziej podobało podczas naszego pobytu w Rzymie, a także lepiej poznać siebie nawzajem.

Nazajutrz, tj. 3 maja, o świcie opuściliśmy Wieczne Miasto i ruszyliśmy
do Polski. Po drodze mieliśmy szczęście odwiedzić nasz dom w Asyżu.
Tam odbyła się msza święta, po której udaliśmy się na zwiedzanie miasta. Wstąpiliśmy do Porcjunkuli, kościoła San Damiano oraz dwóch Bazylik:
św. Klary i św. Franciszka. Piękno okolicznej przyrody sprawiało, że niektóre
z nas czuły się jak w bajce lub we śnie. Przechadzając się śladami naszego duchowego ojca, byłyśmy szczęśliwe i wdzięczne Bogu za przynależność
do rodziny franciszkańskiej.
Po pożegnaniu się z siostrami, już na dobre ruszyliśmy w trasę. Po wielu godzinach jazdy
i przekroczeniu polskiej granicy, na chwilę jeszcze zatrzymaliśmy się w Tenczynie, gdzie dzięki gościnności Braci Kapucynów mogliśmy uczestniczyć we mszy świętej.

O całym tym błogosławionym czasie naszej pielgrzymki można by jeszcze wiele napisać.
Każda z nas przywiozła ze sobą do domu zarówno trud i zmęczenie, jak też entuzjazm i radość.
Bogu niech będą dzięki za ten wyjazd i wszystkim tym, dzięki którym był on możliwy, bezpieczny i piękny.

Rekolekcje w Olsztynie

2011-04-01T14:36:00.014+02:00

W dniach 14-16 marca, Siostry Kapucynki prowadziły rekolekcje dla dzieci ze szkoły podstawowej. Miały one miejsce w Parafii
p.w. Matki Bożej Ostrobramskiej w Olsztynie, kierowanej przez Braci Mniejszych Kapucynów. Wraz z siostrami do pomocy pojechałyśmy my: Małgorzata i Ania. Dzieci są wymagającą grupą słuchaczy, dlatego potrzebna była (zarówno siostrom, jak i nam) duża elastyczność
przy wykonywaniu piosenek, pokazywaniu multimediów, stosowaniu rekwizytów, etc.

Na miejscu zostałyśmy bardzo ciepło przyjęte i ugoszczone przez Braci,
za co serdecznie im dziękujemy. Czułyśmy się częścią ich wspólnoty.
Dbali nie tylko rzeczy związane
z naszym noclegiem,
lecz także o zagospodarowanie naszego wolnego czasu - poprzez małe wycieczki,
zwiedzanie Olsztyna, a nawet wyjście do kina.

Bardzo się cieszymy z tego doświadczenia i mamy nadzieję, że kiedyś jeszcze w Olsztynie zagościmy. Jedno jest pewne:
pozostanie on w naszej pamięci na długo.

Wstąpienie do postulatu

2011-02-05T14:37:00.014+01:00

Dnia 3 lutego, to jest w rocznicę śmierci Matki Weroniki - założycielki naszego Zgromadzenia, odbyło się uroczyste wstąpienie do postulatu. Mimo,
że w sensie dosłownym miało ono miejsce podczas przedpołudniowej Mszy świętej,
już od rana z wielu stron otrzymywałyśmy słowa pełne otuchy i radości.

Eucharystii przewodniczył br. Michał Deja. Po liturgii słowa i jakże pięknej homilii, przyjęłyśmy z rąk s. Marianny znak TAU - symbol duchowości franciszkańskiej - a tym samym znak rozpoczęcia nowego etapu formacji - postulatu.

Następnie, w atmosferze radosnego wzruszenia, przystąpiliśmy
do uroczystego obiadu przygotowanego przez Siostry, otrzymawszy
w międzyczasie liczne uściski, prezenty
i gratulacje. Wkrótce potem przeniosłyśmy nasze świętowanie
do Piask.

Dzień ten był dla nas wielkim darem i błogosławieństwem. Cieszymy się
z tego, co już za nami i chcemy być otwarte na to, co Pan przygotowuje nam na czas postulatu. Prosimy także o modlitwę, abyśmy mogły odważnie
i roztropnie wypełniać wolę Bożą.

Przez resztę tego pamiętnego dnia towarzyszyły nam słowa z pieśni,
zagranej na koniec Eucharystii:

"Niechaj chwalą Jego Imię wśród tańców
Niechaj grają Mu na bębnie i cytrze
Bo Król sobie w nas upodobał
On zdobi pokornych zwycięstwem"

Mamy nadzieję, że rzeczywiście tak jest.

Rekolekcje z Franciszkiem

2011-01-30T10:17:00.015+01:00

W dniach 17 - 21 stycznia odbyły się nasze rekolekcje ze św. Franciszkiem.
Przewodniczyli im br. Łukasz Lewczuk,
s. Dorota i s. Agnieszka.
W tym szczególnym czasie skupialiśmy się zwłaszcza na powołaniu i nawróceniu Biedaczyny z Asyżu. Dzięki konferencjom poznawaliśmy historię jego życia,
a dzięki spotkaniom w mniejszych grupach mogliśmy podzielić się między sobą tym,co szczególnie nas poruszyło. Podczas jednego z wieczorów mieliśmy przyjemność (mimo wielu technicznych usterek) oglądać film, pt. Chiara
e Francesco, który w przepiękny sposób opowiadał o życiu św. Franciszka i Klary.

Szczególnie sprzyjała nam w tym wycieczka do podlubartowskiego lasu, ognisko, wspólny taniec i spacer pośród drzew. Ponad to mieliśmy okazje przeżyć wspólnie Nabożeństwo Drogi Krzyżowej, podzielić się Słowem Bożym i rzecz jasna uczestniczyć w codziennej Eucharystii.

Cieszymy się bardzo z tych kilku dni zatrzymania i refleksji nad naszym życiem i życiem św. Franciszka. Serdecznie dziękujemy zarówno prowadzącym,
jak i wszystkim uczestnikom za tak dobry, serdeczny czas. Mamy także nadzieję,
że owocem tych rekolekcji będzie znalezienie odpowiedzi na pytanie Franciszka: Panie, co chcesz, abym czynił?,
czego z całego serca Wam życzymy.

Święcenie domu

2011-01-15T14:56:00.004+01:00

6 stycznia, kiedy to obchodzimy Uroczystość Objawienia Pańskiego, odbyło się coroczne święcenie domu, któremu przewodniczył
br. Michał Deja. Naszą modlitwę rozpoczęliśmy
w kaplicy, gdzie miało miejsce złożenie darów: złota, kadzidła i mirry, a także zasypanie trybularza.

Następnie ruszyliśmy z modlitwą po całym domu, błogosławiąc i kadząc wszystkie pomieszczenia, których odrzwia znaczyliśmy też imionami trzech króli: Kacpra, Melchiora i Baltazara. Po drodze śpiewaliśmy kolędy, na końcu zaś pobłogosławieni zostali mieszkańcy.

Mamy nadzieję, że dzięki temu nasz dom będzie miejscem prawdziwie wypełnionym łaską i obecnością Bożą, nie tylko w tym roku, lecz zawsze.

Zaproszenie

2011-01-09T16:17:00.009+01:00

Jeśli chcesz dowiedzieć się kim był
św. Franciszek z Asyżu, razem z nim odkryć drogę do Boga, drugiego człowieka
i do siebie samego, zabierz ze sobą otwarte serce, Pismo Święte, coś do pisania, śpiwór,
rzeczy osobiste i przyjedź.

Rekolekcje:

17 - 21 stycznia 2011

Siostry Kapucynki NSJ
Lublin, ul. Romanowskiego 6

Zgłoszenia dziewcząt powyżej 16 roku życia prosimy kierować do:

s. Agnieszki Pilskiej
s.agape81@gmail.com
tel. (25)757 22 17

s. Doroty Szargi
szargdor@gmail.com
tel. (25) 525 96 56

Oto Pan Bóg przyjdzie...

2011-01-06T14:45:00.006+01:00

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia
życzymy wszystkim, aby rodząca się Miłość
wypełniła Wasze serca.
Niech Dzieciątko Jezus obdarzy Was
i Waszych bliskich pokojem.
Zróbcie Mu miejsce, a pozostanie z Wami.

"Gdyś stajnią nie pogardził, nie gardź i sercem mym."

Kazimierz - Wąwolnica

2010-12-23T18:49:00.008+01:00

Korzystając z uroków listopadowej pogody, postanowiłyśmy wybrać się na wycieczkę. Celem naszej wyprawy okazał się być Kazimierz Dolny,a towarzyszył nam w niej
br. Rafał Sońta.
Po porannej Eucharystii i szybkim spakowaniu suchego prowiantu, ruszyliśmy w drogę. Dojechawszy na miejsce udaliśmy się najpierw na spacer do Wąwozu Korzennego.
O ile droga przez ten wąwóz była tylko nieco wilgotna, acz bardzo przyjemna,
o tyle już droga powrotna groziła zagrzebaniem się w liściach, zahaczeniem
o gałęzie lub spotkaniem z krwiożerczą żabą. Jednak nawet najbardziej survivalowe warunki nie są nam straszne.

Po spacerze pojechaliśmy do klasztoru oo. Reformatów. Mieści się on na wzgórzu, z którego rozciąga się piękny widok na Kazimierz i Wisłę. Po krótkim zwiedzaniu klasztoru, wstąpiliśmy do kościoła farnego pw. św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja, a następnie skierowaliśmy swoje kroki...
do sklepiku z goframi :)
W drodze powrotnej zajechaliśmy do Wąwolnicy, gdzie rozpaliliśmy ognisko. Po posiłku na łonie natury i zwiedzaniu naszego nowego, choć jeszcze niewykończonego domu, wróciliśmy do Lublina. Mimo zmęczenia i lekkiego ubłocenia, cieszyłyśmy się wielce z tej wycieczki, którą zapewne długo jeszcze będziemy wspominać.

Czcigodny gość

2010-12-22T23:38:00.007+01:00

W niedzielę, 7 listopada mieliśmy zaszczyt i przyjemność gościć w naszych skromnych progach ks. Bp. A. Mizińskiego. Spotkanie zaczęło się od uroczystej Eucharystii. Następnie, po wspólnie spożytej kolacji, usiedliśmy razem oglądając filmy i zdjęcia z pobytu ks. Biskupa w Afryce. Ciesząc się jego obecnością wśród nas słuchaliśmy ciekawych opowieści i anegdot związanych
z tą wyprawą. Wizytę zakończyło uroczyste błogosławieństwo, po którym pożegnaliśmy ks. Biskupa odjeżdżającego w towarzystwie kilku żółwi.
Spotkanie to było dla nas źródłem wielkiej radości, stąd też mamy nadzieję,
iż nie było ono ostatnim.

Wstąpienie do postulatu

2010-12-22T21:51:00.004+01:00

Dnia 4 października, kiedy to wspominamy naszego duchowego ojca - św. Franciszka z Asyżu - odbyło się wstąpienie do postulatu kochanej siostry naszej Doroty.

W trakcie uroczystej Eucharystii otrzymała ona znak TAU, który jest symbolem duchowości Franciszkańskiej. Po mszy zasiedliśmy do wspólnego stołu, aby świętować i cieszyć się wraz z naszą nową postulantką.

Aspirantat czas zacząć.

2010-12-16T11:48:00.010+01:00

29 września A.D. 2010 trzy nadobne niewiasty,
natchnione Bożym wezwaniem, stanęły w progu domu
na ul. Romanowskiego 6. Oto my: Maria (ok. Sędziszowa Małopolskiego),
Małgorzata (Wołomin)
i Anna (Biała Podlaska) z radością, lecz także lekkim niepokojem pod nazwą: "co to będzie?", rozpoczęłyśmy naszą formację.
Zostałyśmy przyjęte bardzo ciepło
i z wielką gościnnością, co zdecydowanie ułatwiło nam wejście w tę nową
dla nas rzeczywistość. Kolejne dni upływały pod znakiem poznawania domu: jego pomieszczeń, jego zwyczajów, a przede wszystkim jego mieszkańców.
Nie wszystkiego można nauczyć się naraz, zatem pytania i drobne gafy mnożyły się co krok. Na szczęście pomnożeniu ulegała także wyrozumiałość sióstr :)

Szczerze wierzymy, że czas na początku naszej drogi będzie dobrym, obfitującym w Bożą łaskę. Abyśmy poznały, czym jest nadzieja naszego powołania.

Golgota Młodych 23-27 sierpnia 2010 Serpelice

2010-09-16T11:24:00.012+02:00

W tym właśnie czasie trwało spotkanie młodych w Serpelicach nad Bugiem. Tematem przewodnim tego spotkania było: MIASTO UCIECZKI.

No bo przecież dobrze są nam młodym znane myśli:

Na końcu świata ukryć się,
lecieć po szczęście gdzieś do Angli.
Choć nęci grzech, wygoda, luz
i brylantowe Tarszisz.

To część tekstu tegorocznego hymnu Golgoty. Gdyż w tym roku dane nam było śpiewać w chórze Golgoty. Atmosfera była niesamowita. A to wszystko dzięki wspaniałym muzykom. Pan Robert Cudzich wraz ze swoją rodziną oraz jego goście a także dyrygentka chóru Anna Szaja tworzyli wspaniały klimat modlitwy i uwielbienia Boga.

Tegoroczna Golgota była bogata w różnorodnych prelegentów.Swoje konferencje wygłosili br Marcin oraz br Łukasz OFM Cap z prowincji krakowskiej, o. Andrzej Derdziuk OFM Cap, p. Tomasz Terlikowski, p. Joanna Najfeld, p. Robert Tekiela.

Gościem specjalnym całej Golgoty był prorok Jonasz. Ta biblijna postać specjalizowała się w organizowaniu ucieczek; ma on jednak również doświadczenie wychodzenia z sytuacji kryzysowych, a był to pobyt w brzuchu wielkiej ryby. Jonasz, znając miłoć i litosć Boga, nie chce wykonać Jego polecenia. Zdąża zatem do legendarnego miasta Tarszisz, które jawi mu się jako niedostępne schronienie na końcu świata.

Ja jednak nie dam uwieźć się
będę żyć tak jak pragnie Bóg
Prawdziwy skarb wiem już gdzie jest
to kochać Go i słuzyć Mu

I Ty możesz nauczyć się modlitwy, gdy wydaje Ci się że już wszystko przegrałeś. Jonasz podejmuje posłanie Boże, chociaż tego nie chce. Ty również możesz poznać tajemnicę dźwigania krzyża bo...

Ty jesteś Panie jedyną ucieczką
moim ratunkiem i moim ocaleniem.
Jesteś miastem wiecznego szczęścia
wola Twoja prawdziwym schronieniem

Galeria zdjęć oraz relacje z poszczególnych dni:
http://www.golgotamlodych.ofmcap.pl/INFO.html

Pójdz za Mną... na Janą Górę 3-14.08.2010

2010-09-09T16:13:00.020+02:00

To hasło tegorocznej pielgrzymki do Częstochowy. Piesza pielgrzymka na Jasną Górę wyruszał z Lublina 3 sierpnia a wraz z nią Siostry Kapucynki oraz dzieci. Wędrowałyśmy w grupie nr 3 czyli grupie brązowej. A dlaczego...?

Grupa jest prowadzona przez Braci Mniejszych Kapucynów z parafii Niepokalanego Serca Maryi i św. Franciszka z Asyżu w Lublinie.
Patronem grupy jest św. Franciszek. Charakterystycznym rysem grupy jest jej duch franciszkański, wyrażony słowami Świętego Biedaczyny: "Pokój i Dobro".
Jest to grupa namiotowa.
Wraz ze św. Franciszkiem, w duchu wspólnoty i braterstwa chciałyśmy wędrować do Matki Bożej na Jasną Górę.

Przewodnikiem grupy był o. Mirosław Ferenc, który ukojenia od słońca znajdywał u najmłodszych uczestników naszej grupy.

Duszpasterze naszej grupy: o. Paweł Malesa OFM Cap, o. Mariusz Zacharkiewicz OFM Cap, o. Piotr Arndt OFM Cap, br Piotr z Zakroczymia, br Jurek z Lublina oraz dn Tomasz Mędrek OFM Cap również dzielnie podejmowali wezwania jakie stawiali nasi milusińscy.

A jak wyglądała nasza trasa?

03.08 (Wtorek)Lublin - Niedrzwica Kościelna (25,0 km)
04.08 (Środa)Niedrzwica Duża - Urzędów 29,0 km)
05.08 (Czwartek)Urzędów - Księżomierz (13,5 km)
06.08 (Piątek)Księżomierz - Ożarów (25,5 km)
07.08 (Sobota)Ożarów - Szewna (23,5 km)
08.08 (Niedziela)Szewna - Bieliny (36,0 km)
09.08 (Poniedziałek)Podłysica - Dyminy (27,5 km)
10.08 (Wtorek)Suków - Małogoszcz (36,0 km)
11.08 (Środa)Małogoszcz - Włoszczowa (22,5 km)
12.08 (Czwartek)Włoszczowa - Stary Koniecpol (32,5 km)
13.08 (Piątek)Koniecpol - Kusięta (36,5 km)
14.08 (Sobota)Kusięta - Jasna Góra (17,0 km)

Na drodze było różnie.
Czasem radośnie, z piosenka na ustach i w sercu pokonywałyśmy kolejne kilometry. Czasem jednak było ciężko, ale zawsze można było liczyć na pomoc siostry lub brata, który podał butelkę wody, zabrał na parę kilometrów plecak czy pomógł pchać wózek. Nasi najmłodsi czyli MARTYNKA (1,5 roku), KUBUŚ (2,5roku) i SŁAWEK (3,5 roku)byli również bardzo dzielni i dotarli do Matki Bożej na Jasnej Gorze gdzie z radością czekał tez na nas bp Artur Miziński.

Drodzy bracia i siostry gr nr 3 oraz wszyscy ludzie dobrej woli, którzy otwierali swoje domy i serca dla nas!
Dziękujemy za wszelkie wsparcie, życzliwość i dobro jakiego mogliśmy doświadczać podczas tej wędrówki. Niech Matka Boża Wam błogosławi i obdarza potrzebnymi łaskami.

Zakopane 2010

2010-07-27T14:31:00.016+02:00

Czy wiesz, że góry są ikoną i sakramentem Najwyższego?

Eucharystia jest "źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego". W Najświętszej bowiem Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha”.Eucharystia oznacza i urzeczywistnia komunię życia z Bogiem i jedność Ludu Bożego. Jest ona szczytem działania, przez które Bóg w Chrystusie uświęca świat, a równocześnie szczytem kultu, jaki ludzie w Duchu Świętym oddają Chrystusowi.

KKK 1324-1325

W dniach od 15 do 19 lipca 2010 roku w przepięknej Olczy, dzielnicy Zakopanego, z rozciągającym się widokiem na Giewont 24 osoby (18-ście uczestniczek i 6-iu prowadzących) postanowili na nowo odkryć piękno i istotę Mszy Św. Tematem rekolekcji była właśnie EUCHARYSTIA.

Codzienne konferencje głoszone przez br Michała oraz s. Magdę i s.Agnieszkę pozwoliły nam odkryć głębię i znaczenie poszczególnych części Eucharystii, gdyż nie zawsze i nie dla wszystkich jest ona "szczytem i źródłem".

Co do szczytów to podczas tych rekolekcji zmierzaliśmy również ku górom, które są ikoną Najwyższego. Nie zawsze jednak udało nam się dojść do celu: jednak jak mówią alpiniści: sztuką jest piąć się w górę, ale jeszcze większą sztuką jest umieć zawrócić.

Jedna z Eucharystii odbyła się w pięknie natury zachodzącego słońca w dolinie Chochołowskiej. Druga zaś u Królowej Tatr czyli u MB Jaworzyńskiej na Wiktorówkach, gdzie oo.dominikanie użyczyli swojej gościnności częstując nas również herbatą.

Góry są niesamowitą sprawą. Pozwalają odkryć wiele, kim się jest, jaki jest drugi człowiek oraz prowadzą do refleksji nad Stwórcą dzieł piękna a także kim człowiek chce być i czego pragnie...

Na drodze tej wędrówki, ku szczytom górskim i duchowym, towarzyszyli nam święci ludzie: św. Franciszek - i jego rozumienie, przeżywanie Eucharystii oraz w szczególny sposób św.brat Albert. Nawiedzenie jego pustelni na Kalatówkach, gdzie dane nam było sprawować najświętszą Eucharystię, pozwoliło nam zasmakować tak często wypowiadanych przez brata Alberta słów:

" Powinno się być dobrym jak chleb.
Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży
na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i
nakarmić się jeśli jest głodny"

Był to niesamowity czas poznawania Boga, Jego Słowa, drugiego człowieka oraz siebie. Dziękujemy Bogu za ten czas rekolekcji w szczególności dziękujemy dobrodziejom oraz gospodarzom za gościnność oraz otwarte i życzliwe serca.

Ps. Drodzy uczestnicy rekolekcji!
Jeśli chcesz podzielić się tym czego doświadczyłaś na tych rekolekcji to zapraszam!

Wstąpienie do nowicjatu

2010-07-27T13:55:00.013+02:00

10 lipca 2010 roku we wspomnienie św. Weroniki GIULIANI postulantki Iwonka i Olga rozpoczęły kolejny etap formacji zakonnej. Było to wielkie przeżycie dla całego naszego zgromadzenia.

Uroczyste przyjęcie do nowicjatu odbyło się w kościele naszych Braci Kapucynów pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i Niepokalanego Serca Maryi w Lublinie. Wygłoszone słowo Boże było wezwaniem do wierności i umocnieniem na kolejny etap formacji.

Serdeczne podziękowania kierujemy wobec s. Anny - naszej mistrzyni postulatu - za cierpliwość, za wychowanie, za przybliżanie charyzmatu naszego zgromadzenia oraz za świadectwo życia.

A kim była patronka tego dnia?

ŚW. WERONIKA GIULIANI urodziła się we Włoszech 27 grudnia 1660 roku. Na chrzcie otrzymała imię Urszula. Kiedy miała 5 lat, zmarła jej matka i od tego czasu była wychowywana przez ojca. Kiedy Weronika miała 16 lat, wstąpiła wbrew woli ojca do zakonu kapucynek.Weronika, jakkolwiek dla siebie bardzo surowa, była bardzo troskliwa dla swych podopiecznych. Dbała, żeby nie brakowało im nigdy posiłku ubrania, czy środków do leczenia. Kiedy została przełożoną nowicjatu, miała pierwsze widzenie: ujrzała tajemniczy kielich. Odtąd była pewna, że Bóg wybrał ją do jakiegoś niezwykłego dzieła. W dzień Bożego Narodzenia podczas kolejnej wizji Weronika otrzymała pierwszy stygmat: ranę przebitego boku Jezusa, a w Wielki Piątek następne - pozostałe Jego rany. Stygmaty te sprawiały jej straszne cierpienia. Próbowała ukryć je przed innymi siostrami, ale nie udało się to i stało się to przyczyną jeszcze większych jej cierpień. Na polecenie władz kościelnych poddawano ją ciężkim badaniom, pozbawiono urzędu mistrzyni nowicjatu, prawa głosu w klasztorze, a innym siostrom polecono, by traktowały ją jak oszustkę.Wszystkie prześladowania Weronika znosiła z wielkim spokojem, pogodą ducha i pokorą. Mawiała: "Krzyże i męki są radosnym darem dla mnie z Bożej ręki"; "Spadnijcie na mnie wszystkie kary, choćbyście były bez miary". Wszystkie swoje cierpienia ofiarowała za nawrócenie grzeszników, by ich ratować od wiecznego potępienia.
Naczelnym hasłem św. Weroniki było:
"Kto chce należeć do Boga, musi najpierw umrzeć dla siebie".

Drogie nowicjuszki Iwonko i Olgo!

Dziękujemy Wam za wspólnie przeżyty rok formacji, za wprowadzanie nas w życie postulatu, za wsparcie i za modlitwę życzymy Wam by czas nowicjatu był czasem całkowitego oddania się Sercu Jezusa, gdyż jak to mawiała św. Weronika: "Kto chce należeć do Boga, musi najpierw umrzeć dla siebie".

Postulantki Sylwia, Ada i Monika wraz z s.Anią

Wyjazd - Posadowa

2010-07-26T22:15:00.004+02:00

Po tak intensywnym roku wyruszyłyśmy na wspólny nasz odpoczynek. To już ostatni nasz taki wspólny wyjazd, gdyż 10 lipca postulantki Olga i Iwonka rozpoczną kolejny etap formacji zakonnej - Nowicjat. Nasze 5-cio dniowe wakacje postanowiłyśmy spędzić w górach. Dzięki życzliwości naszych rodziców miałyśmy do dyspozycji domek w Posadowej za Nowym Sączem.
Przygód było wiele. Sam podróż z Lublina do Nowego Sącza okazała się dla niektórych niezłym sprawdzianem wytrzymałości. Następnego dnia po przyjeździe wyruszyłyśmy na szlaki Beskidu Wyspowego. Udało nam się również dojść do Wilczych Dołów (wilków na szczęście nie spotkałyśmy). Spotkałyśmy natomiast o. Ariusza, który wraz z postulantami z Białorusi wybierał się do Rzymu.

Wieczory spędzałyśmy przy kominku śpiewając piosenki i wspominając miniony rok (..co to był za rok...)

Z żalem musiałyśmy opuszczać rodzinne strony jednej z postulantek, gdyż doświadczyłyśmy wielkiej życzliwości i ofiarności mieszkańców.

zdjęcia już wkrótce

I Profesja

2010-07-26T21:44:00.013+02:00

...czyli pierwsze śluby zakonne. Miały ono miejsce 20.06.2010 na Poczekajce. Dwie nasze nowicjuszki: Zuzanna Głasek i Sylwia Mirosław na ręce Matki Generalnej złożyły ślub: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Dla całego zgromadzenia to wielkie święto oraz przeżycie, gdy osoby pragną poświęcić całe swoje życie dla Jezusa oddając Mu siebie całkowicie.

Przygotowań było również wiele i tych duchowych i tych kulinarnych, gdyż po uroczystej Eucharystii o godzinie 13.00 rodziny neoprofesek oraz zaproszeni goście udali się do amfiteatru, gdzie można było posilić się różnymi specjałami kuchni sióstr kapucynek.

Całość imprezy uświetniło również krótkie przedstawienie o życiu św. Franciszka oraz życiu sióstr neoprofesek a które przygotowane było przez dzieci, nowicjuszki, postulantki i siostry pod czujnym okiem reżysera - Ewy nowicjuszki :)

Drogie Siostry Zuzanno i Sylwio!

Życzymy Wam byście na wzór Serca Jezusa były ciche i pokorne oraz aby serca Wasze były zawsze otwarte na tych do których zostaniecie posłane.

S. Anna wraz z postulantkami

Co w postulacie słychać...

2010-07-26T21:15:00.008+02:00

I tak ten czas sobie płynie i płynie i mamy już piękny maj. Wiele spraw za nami a wile jeszcze przed nami. Jaki był ten roczek co robiłyśmy i robimy oto kilka ujęć z naszej kolorowej codzienności:

Nieco wykładów: liturgika o.Adam uczy nas jak przeżywać Eucharystię i jak ją przygotować,
franciszkanizm o.Krzysztof wprowadza nas w duchowość franciszkańską,
j.włoski p.Zuzanna uczy nas byśmy mogły porozmawiać z naszą Matką Generalną :) logopedia - s.Gosia dba o naszą poprawną wymowę, a s. Anna nasza Mistrzyni, czuwa nad duchem i misją zgromadzenia.

Wieczory bywają różne czasem szyjemy, czytamy lub też tańczymy.

Drodzy nasi wykładowcy oraz wszyscy Ci, którzy uczą nas jak być dobrą siostrą kapucynką DZIĘKUJEMY WAM i zapewniamy o modlitwie.

Postulantki maj 2010

Spotkanie Rodziców

2010-07-25T21:30:00.007+02:00

Z różnych stron Polski 9 maja 2010 roku do Piask zjechali się nasi rodzice. Witaliśmy ich z wielki wzruszeniem w sercu, uśmiechem na twarzy oraz ze łzą w oku. O godzinie 12.00 rozpoczęła się wspólna Eucharystia, której przewodniczył nasz ks. Mariusz. Wygłoszone przez niego Słowo Boże przybliżyło codzienność życia zakonnego oraz pozwoliło na nowo odkryć wartość zakonnej wspólnoty rodzinnej jaką wszystkie rodziny sióstr tworzą. Nie zabrakło również podziękowań rodzicom, którzy jako pierwsi uczyli wiary, towarzyszyli podczas jej wzrostu oraz pozwolili by ich dzieci mogły wypełnić wolę Bożą w całkowitym oddaniu się Jezusowi na drodze powołania zakonnego.

Po uroczystym obiedzie Postulantki i nowicjuszki przygotowały niespodziankę dla swoich rodziców (prezentację - do obejrzenia wkrótce na naszej stronie)oraz drobny upominek wspólne zdjęcie wraz z kwiatami, które wyrażały naszą wdzięczność za dar życia, wychowania i miłości.

Następnego dnia odbyło się wielkie zwiedzanie okolic Lublina. Wraz z s.Anią pojechaliśmy na Eucharystię do Wąwolnicy oraz do naszego budującego się domku. Tam zwiedzając kaplicę stwierdziłyśmy że jakoś pusto w tej kaplicy i może trzeba pomyśleć o jakiś pięknych figurach więc... nie trzeba było mówić dwa razy...

Wspólne lody w Nałęczowie, wspólny śpiew podczas drogi w busiku sprawił, że atmosfera była bardzo rodzinna i nieco żal było się rozstawać.

Spotkanie to dla nas wszystkich było wielką radością. Wspólne bycie, poznanie codzienności naszego życia, wspólna modlitwa była bardzo ważna dlatego:

KOCHANI RODZICE jeszcze raz DZIĘKUJEMY WAM za obecność i prosimy Was byście wspierali nas na drodze naszego powołania we wspólnocie zakonnej Sióstr kapucynek NSJ.

Alleluja!!!

2010-04-04T11:53:00.019+02:00

"Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary
składają jej wierni uwielbień swych dary. Odkupił swe owce
Baranek bez skazy,
pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.

Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy, choć poległ Wódz życia,
króluje dziś żywy. Maryjo, Ty powiedz,
coś w drodze widziała? Jam Zmartwychwstałego
blask chwały ujrzała.

Żywego już Pana widziałam grób pusty
i świadków anielskich, i odzież, i chusty.
Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,
a miejscem spotkania będzie Galilea.
Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,
o Królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.

Wszystkim Wam życzymy osobistego spotkania z Jezusem Zmartwychwstałym.
Niech to spotkanie przyczyni się do bycia świadkami miłości, pokoju i nadziei oraz niech Jego 'nie bójcie się'towarzyszy Wam każdego dnia.

Postulantki wraz z s. Anią

.

Nowe Postulantki NSJ

2010-03-21T10:52:00.010+01:00

W przededniu uroczystości św. Józefa dane nam było nieco zatrzymać się przy Sercu Jezusa w Pliszczynie k. Lublina, by tam wyciszyć serce i posłuchać co Jezus mówi do nas. Gościnność gospodarzy miejsca była bardzo wielka za co księżom Sercanom bardzo dziękujemy.

O Stworzycielu, Duchu, przyjdź,
Nawiedź dusz wiernych Tobie krąg.
Niebieską łaskę zesłać racz
Sercom, co dziełem są Twych rąk.

Tą pieśnią 19 marca 2010 rozpoczęła się uroczysta Eucharystia wstąpienia do Postulatu Zgromadzenia Sióstr Kapucynek NSJ aspirantek: Moniki, Adriany i Sylwii. Po wsłuchaniu się w Słowo Boże oraz homilię, którą wygłosił o.Adam, w modlitewnym skupieniu poprzez prosty gest nałożenia 'Tauki' przez s.Mariannę rozpoczął się kolejny etap naszej formacji-POSTULAT.

Przy Stole Pańskim rozpoczęliśmy to wielkie świętowanie. Chcąc przedłużyć, ten jakże ważny i piękny dla nas czas, siostry przygotowały uroczysty obiad. Wcześniej jednak otrzymałyśmy prezenty oraz życzenia.

Radość,pokój,wzruszenie towarzyszyło nam w tym dniu.
Bardzo dziękujemy wszystkim tym, którzy przyczynili się do tego, aby ten czas był błogosławiony. Szczególnie dziękujemy s.Ani-naszej mistrzyni za cierpliwość, wyrozumiałość oraz otwarte na Bożego Ducha serce podczas formacji i przygotowań związanych z wstąpieniem do postulatu.

Dziękujemy Bogu za ten czas łaski i nadal prosimy o modlitwę na kolejny etap naszej formacji

Postulantki: Monika, Adriana i Sylwia

Aspirantura - Postulat

2010-03-14T10:34:00.005+01:00

"Uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokornego serca".
Mt 11,29

3 aspirantki naszego zgromadzenia: Monika, Adriana i Sylwia wkraczają na kolejny etap formacji. 19 marca wstepują do postulatu.

Prosimy o modlitwę w tej intencji, aby ich serca były na wzór Serca Jezusa oraz by były wierne wyborowi swojej drogi życia.

Dlaczego za Tobą Franciszku?

2010-03-14T10:04:00.010+01:00

Pod takim tytułem odbyły się w lutym rekolekcje w Siennicy k.Warszawy. Gromadka tych, którzy chcieli dowiedzieć się dlaczego za Franciszkiem była dość spora. Czas był wypełniony różnymi zadaniami bardziej i mniej skomplikowanymi a wszystko poto, by rzeczywiście dowiedzieć się co takiego było w tym świętym, że tyle osób chciało i nadal chce życ jak Franciszek - biedaczyna z Asyżu.

Wspólne bycie, dzielenie się tym co mowi Słowo Boże do mnie podczas modlitwy, Eucharystii było ważnym elementem tego czasu zatrzymania się nad osobą Franciszka i powołania.

Prób wizualnego przedstawienia dlaczego za Franciszkiem pod koniec rekolekcji podjęli się zarówno uczestnicy jak i prowądzacy rekolekcje. Scenki pokazały wielkie bogactwo i różnorodność odkrywania dlaczego za Franciszkiem..

No właśnie.. a Ty dlaczego idziesz za Chrystusem?

Vita Consecrata

2010-02-16T21:05:00.036+01:00

Dla wielu osób 2 lutego to ważny dzień. Jest to dzień poświęcony osobom konsekrowanym czyli osobom, które ślubowały życie według rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Jak pisał Jan Paweł II: życie konsekrowane, głęboko zakorzenione w przykładzie życia i w nauczaniu Chrystusa Pana, jest darem Boga Ojca udzielonym Jego Kościołowi za sprawą Ducha Swiętego. W ciągu stuleci nigdy nie zabrakło ludzi, którzy - idąc posłusznie za wezwaniem Ojca i poruszeniami Ducha Swiętego - wybrali tę drogę specjalnego naśladowania Chrystusa, aby oddać się Jemu sercem "niepodzielnym".

Z tej okazji wszystkim osobom konsekrowanym a w szczególności naszym siostrom Kapucynkom życzymy otwartości na działanie Bożego Ducha w sercach oraz twórczej wierności charyzmatowi zgromadzenia.

2010..

2010-02-16T13:27:00.014+01:00

Nowy Rok się zaczął a w postulacie.. dzieje się..a dzieje.Zima w tym roku jest przepiękna wiec postanowiliśmy skorzystać z jej uroków i.. wraz z s.Anią, o.Krzysztofem i znajomymi w sobotę 26 stycznia wybraliśmy się na śnieżne szaleństwo do Rąblowa.

Dzionek był nieco mroźny -15°C w porywach do -18°C, ale fantastyczny.

Piękne słońce, wspaniałe widoki, przysporzyły nam wiele radości.

Dzięki uprzejmości znajomych dobrodziejów zwieńczeniem wyjazdu było ognisko oraz spacer po okolicy. To był wspaniały dzień za, który bardzo dziękujemy!

2009-12-20T12:00:00.006+01:00

pointer; width: 164px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9PWj9wSpWLM/Sy4KJCbvUdI/AAAAAAAAAeA/RcyEku2d4UM/s200/raczkiiii.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417278552161604050" border="0" />

"Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba"

W tym swiątecznym czasie
życzymy wszystkim,
aby w sercu zawsze było miejsce
na przyjęcie drugiego człowieka,
w którym Bóg staje się
jednym z nas.

Postulantki wraz z s.Anią

Pomóż wybudować dom..

2009-12-20T11:45:00.009+01:00

Pod takim tytułem 19.12.2009 odbył się koncert charytatywny na rzecz budowy Domu Dziecka w Wąwolnicy. Można było zakupic kartki, pierniczki, aniołki robione przez dzieci oraz siostry. Radosci było wiele. Gwiazdą wieczoru był zespoł polsko - ukrainski "shocolaD".

Wiele się działo. A to wszystko poto by pomóc wybudować dzieciom dom.. i Ty oraz Twoi znajomi też mogą pomóc..

Na co, Kogo czekasz?

2009-11-29T13:58:00.010+01:00

No właśnie.. czy wogóle na coś.. Kogoś czekasz?

A może tak jesteśmy przyzwyczajeni do postanowień.. wyrzeczeń.. rorat.. że zatracona została istota adwentu.

Czym właściwie jest ADWENT?

Słowo adwent pochodzi od łacińskiego "adventus" i oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan oznacza radosny czas przygotowania na przyjście Pana, a więc przygotowanie do Bożego Narodzenia, gdy wspomina się pierwsze przyjście Syna Bożego na ziemię i oznacza radosne oczekiwanie na ponowne Jego przyjścia na ziemię.

A może ten adwent będzie inny.. może trzeba się nieco zatrzymać.. zrobić miejsce w sercu. Karl Rahner SJ napisał kiedyś tak:

Posłuchaj moje serce,
oto Bóg zaczął już święcić swój Adwent
w świecie i w tobie.
Cicho i łagodnie, tak cicho,
że można tego nie dosłyszeć.

Marana tha* do naszych serc!!!

*(aram. Nasz Pan przyszedł lub Przyjdź, Panie Jezu!)

Dzionek w Postulacie czyli Ora et labora

2009-11-22T16:14:00.004+01:00

Zapewne zastanawiasz się jak wygląda dzień w postulacie.. zaiste w różnych zakonach różnie a u nas wygląda to mniej więcej tak:

Budzimy się.. i..
5:55 Jutrznia
6:30 EUCHARYSTIA
7:15 Śniadanko
8:00 Medytacja
9:00 Zajęcia różniste w zależności od dnia tygodnia
12:00 Anioł Pański + Liturgia Godzin
12:30 Obiad
14-15:00 „SSS” Sjesta Super Sprawa
15:00 Adoracja NS
16-17:15 Różnych prac ciąg dalszy
17:30 Nieszpory i różaniec
18.30 Kolacyjka
20:00 Rekreacja
21:00 Kompleta + „SS” czyli Silentium Sacrum lub..
22:30 Niech Cię Panie sen nasz chwali..

Soboty i niedziele są nieco inne.. Jakie? przyjedź.. zobacz.. :)

Pierwsze kroki...

2009-11-19T19:12:00.008+01:00

Jest wrzesień 2009, zaiste piękny wrzesień. Za Jezusem w Zgromadzeniu Sióstr Kapucynek NSJ postanowiły pójść, chociaż z różnych stron Polski: Ola z Zabrza, Monika z Piekar Śląskich, Ada z Bydgoszczy a Sylwia z Radzionkowa, ale połączyło je jedno: Serce Pana Jezusa oraz ‘duch franciszkański’. Serdeczne powitanie we wspólnocie Sióstr w Lublinie sprawiło, że strach, obawy jak to będzie.. czy sobie poradzimy.. szybko minął. Zaczęło się dość ciekawie i intensywnie bo od ślubów wieczystych s.Ani, s.Marty, s.Ani G. (http://skapucynkinsj.blogspot.com/ ). Przygotowań było wiele, ale mając w sercach myśl św. Benedykta: Ora et labora (módl się i pracuj), która wielu prowadziła i prowadzi do świętości, pozwoliła nam na szybką integrację.
Po ślubach odbyła się wizytacja naszej Matki Generalnej s. Cecili D`Arma z Włoch. Spotkanie z Matką było niesamowitym doświadczeniem ciepła, otwartości i troski. Matka wysłuchała historii powołania każdej z nas (nie jedna łza w oku się zakręciła), gdyż droga powołania i pójścia za Jezusem każdej z nas jest inna, bogata w różne wydarzenia. Dla każdej z nas miała dobre słowo. Na wspólnej rekreacji z siostrami podzieliła się również swoją drogą odkrywania Jezusa i pójścia za Nim. Jesteśmy wdzięczne Bogu, że na początku swojej drogi mogłyśmy spotkać Matkę Cecylię – człowieka rozmodlonego, pokornego, otwartego, pełnego życia i radości.
Czas aspirantatu to czas formacji początkowej. Poznajemy charyzmat, zwyczaje zgromadzenia i duchowość franciszkańską. To bardzo ważny dla nas czas. Czuwa nad nami nasza mistrzyni s. Ania. Prosimy o modlitwę do Ducha Świętego o otwartość, mądrość, cierpliwość i radość oraz aby całym sercem przylgnąć do Serca Jezusa gdyż: „nie było i nigdy nie będzie serca, które by nas kochało bardziej niż Najświętsze Serce Jezusa”.

Rekolekcje w Bieszczadach 1 - 5 lipca:)

2009-09-10T11:26:00.023+02:00

Tematem przewodnim tych rekolekcji było "W tył zwrot, czyli nawrócenie św. Franciszka". Rekolekcje odbyły się w Ustrzykach Górnych, od 1 - 5 lipca. Nad całością czuwali; s. Magda Sitkowska, s. Agnieszka Pilska oraz br. Piotr Wrotniak. Gdy wszyscy szczęśliwie dotarli na miejsce, rozpoczęliśmy modlitwę; wspólny posiłek, następnie uczestniczyliśmy we Mszy Świętej a wieczorem spotkaliśmy się na wspólnej rekreacji , by się lepiej poznać. Tak wyglądał nasz pierwszy dzień.

Każdego następnego dnia , wczesnym rankiem wyruszaliśmy w góry.
Oprócz chwil wyciszenia i kontpemplacji cudów natury był czas na dzielenie się Słowem Bożym. W tak przepięknym klimacie przeważnie na szczytach górskich uczestniczyliśmy we Mszy Świętej. W wolnych chwilach więcej o św. Franciszku i św. Klarze mogłyśmy się dowiedzieć od brata Piotra i naszych sióstr.

Myślę że był to czas wyjątkowy pogłębiający więź z Panem Bogiem.

Chwila wspomnień:

http://www.youtube.com/watch?v=WbZcwVxcwDM&eurl=http%3A%2F%2Fwww.suorecappuccine.org%2Fhome%2Findex.php%3Foption%3Dcom_content%26task%3Dview%26id%3D245%26Itemid%3D1&feature=player_embedded

Lucy i Iwona

I* Oazy Dzieci Bożych 15 - 31 lipca:) Serpelice nad Bugiem! Znowu:)

2009-09-09T17:17:00.016+02:00

Od 15 do 31 lipca miałam okazje uczestniczyć w I* Oazy Dzieci Bożych, pojechałam tam jako animatorka ( nie bardzo wiedząc co to znaczy:). Okazało się, że będę prowadziła grupę 7 wspaniałych dziewczynek. Na początku trochę mnie to przeraziło ale zaraz okazało się, że nie ma się czego bać:) bo dziewczynki były naprawdę grzeczne. (?!) Tak... Rekolekcje te trwają 15 dni. Dokładnie tyle ile potrzeba na rozważanie 3 części różańca świętego. Tak więc swiętowaliśmy tajemnice radosne czyli np. Boże Narodzenie (w pełni wyposażone w Mikołaja,Jasełka,Prezenty i Kolędy Tajemnice Bolesne (Droga Krzyżowa na Kalwarii Podlaskiej) oraz Tajemnice Chwalebne ( Przy świętowaniu Zmartwychwstania radościom nie było końca, najbardziej najbardziej dzieciakom podobało się skakanie na środku Kościoła... mi też :)To był piękny czas wielu radości, troszkę trudny ale za to owocny:)

Golgota Młodych 2009

2009-09-09T16:38:00.017+02:00

Kolejne wspaniałe przeżycie jakiego miałyśmy okazje doświadczyć. III już Spotkanie Młodych w Serpelicach nad Bugiem pod hasłem: "JAKIE MASZ IMIĘ?" zainspirowane zostało opisem walki Jakuba z aniołem z 32 rozdziału Księgi Rodzaju. Tak więc 24 sierpnia rozpoczęła się walka wielu młodych o ich własne imię ukryte głęboko w dolinie naszych serc. W tym roku wszystkie postulantki posługiwały w scholi. Pomimo tak wymagającego zadania miałyśmy możliwość w tej walce uczestniczyć, a właściwie ją rozpocząć, bo wydaje się, że będzie ona trwała długi czas. To piękne doświadczenie wspólnoty, zabawy i modlitwy, która wielu młodym ludziom pozwoli zawalczyć o sens życia, o wyrwanie się z bylejakości, i utwierdzi ich w wierze, w mocnym i pełnym miłości wyznawaniu Jezusa Chrystusa w świecie tak poranionym Jego odrzuceniem.
Również w nas, tak samo młodym:) obudziło się ogromne pragnienie prawdy, prawdy o moim Imieniu, tym, które Pan wyrył na Swych dłoniach.

XXVII Piesza Pielgrzymka z Gorzowa Wlkp. na Jasną Górę:)

2009-09-08T17:17:00.018+02:00

Stało się tak, że Postulantki, które już rok mieszkają w Lublinie wyruszyły na pielgrzymkę z Gorzowa Wlkp. czyli jakieś 640 km. stąd:) Grupie Brązowej przewodniczył br. Piotr, br. Adam i br. Michał i br. Łukasz, szły z nami także Siostry Kapucynki: s. Magda i s. Agnieszka oraz s. Ania - Szarytka. Spotkałyśmy wspaniałych ludzi przez których Pan działał i darzył nas przeogromną radością:)

Musimy się pochwalić, że nasza przecudowna grupa wygrała Sacro - Song. Niezwykłym talentem wykazali się nasi bracia. Dzięki ich uroczemu tańczeniu i śpiewaniu zdobyliśmy serca widowni oraz internautów. Dzięki znaczącej przewadze głosów wygraliśmy koszulki oraz pomarańczowe czapeczki, które jeszcze bardziej przybliżyły nasze serca do grupy tęczowej ('Kto Ciebie woła, Ave Maryja, cały Boży świat!!!!":)

Tak....Pan Bóg ma swoje drogi czasami bardzo zaskakujące, nie tylko te do Częstochowy ale te do naszych serc (bo o serce właśnie się rozchodzi:)

Ta pielgrzymka to ogromne przeżycie. W czasie drogi, nieraz trudnej bądź mokrej, Pan Bóg pokazywał nam, że przez cały czas Jest obecny. Wędrowanie to czas stawania w prawdzie, poszukiwań, pytań i odpowiedzi. Czas niezwykle owocny, za który długo będziemy dziękować i dłuuugo pamiętać:)

Wstąpienie do Nowicjatu:) Czyli... " KREW, POT I ŁZY" ;)

2009-09-08T16:18:00.017+02:00

19 czerwca w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa trzy nasze postulantki : Basia, Asia i Ewa wyraziły chęć dalszego rozeznawania swojej drogi w zgromadzeniu Sióstr Kapucynek NSJ. Tego dnia wkroczyły czas Nowicjatu. Uroczystość zaczęła się Mszą Świętą której przewodniczył ks. Mariusz Nakonieczny oraz o. Adam Strojnowski. Po uściskach, uśmiechach i łzach rozpoczęło się świętowanie w naszym ogródku:) Oprócz jedzenia pyszności Nowicjuszki mogły dowiedzieć się czegoś o sobie dzięki przedstawieniu, które przygotowały postulantki:)Było wesoło:) I będzie jeszcze radośniej:)

Nowicjat to czas fundamentalny. Tam w ciszy i odosobnieniu nasze Nowicjuszki będą wsłuchiwać się w nieskończoną miłość Boga przemawiającą w ich codzienności, by jeszcze głębiej zjednoczyć się Jezusem, który wybrał je i kształtuje według Swojego piękna.

Spotkanie rodziców 10 maja 2009

2009-05-12T11:27:00.005+02:00

Po raz pierwszy w historii naszego Zgromadzenie odbyło się spotkanie rodziców postulantek i nowicjuszek. Odbyło się ono w Piaskach , gdzie mieści się nowicjat. Na spotkanie przybyli nasi kochani rodzice a nawet rodzeństwo niektórych z nas. Na sam początek kawa i ciasteczko ,potem...część artystyczna. Razem z nowicjuszkami przygotowałyśmy przedstawienie o naszym zgromadzeniu. W przedstawieniu była Matka Weronika oraz ks. Franciszek - nasi założyciele...ciekawą postacią była Epidemia, która grasowała na Sysylii. Całość mówila o przeszłosci ale także o tym, co robimy dzisiaj, a przede wszystkim dlaczego.
Przygotowałyśmy też prezentacje z życia postulatu i nowicjatu:)
Póżniej zjedliśmy przepyszny obiad były spiewy przy grilu i...wspólne bycie:) Spotkanie uwieńczyła wspólna Eucharystia, na której modliliśmy się za naszych rodziców, prosząc o potrzebne łaski, błogosławieństwo i, co najważniejsze, dziękując... dziękując za nich, za wychowanie, za dar życia,
za wiarę, która wlali w nasze serca, za to, że są i za to, że nie przestają być!

Szczególnie w pamięci zapadły mi słowa które przewijały się przez całe przedstawienie i które zakończyły je, powodując wiele wzruszeń: "Słyszycie głosy gdzieś w oddali? To chyba czas tak szybko płynie, więc.. dajmu mu czas...dajmy czasowi czas..."

WSTĄPIENIE DO POSTULATU :)

2009-04-20T11:52:00.003+02:00

Dnia 19 marca 2009 r. w Lublinie 4 aspirantki; Iwona , Lucyna, Beata i Olga, zostały przyjęte do Postulatu Sióstr Kapucynek Najświętszego Serca Jezusa. Dzień to piękny i błogosławiony i żadne słowa nie wyrażą radości jaka przepełniała nasze serca gdy siostra Marianka założyła nam na szyje Tauki;) świętowanie rozpoczęliśmy od Mszy Świętej, której przewodniczył o. Adam, swoja obecnością zaszczycił nas także br. diakon Adam:) siostry nowicjuszki z s. Cecylią, siostry, które mieszkają z nami w Lublinie, siostry z Siennicy i nasze kochane dzieci. Później rozpoczęła się uroczysta kolacja:) Dostałyśmy kwiaty (pomidorki, papryczki i róże) o które musimy dbać tak jak o nasze dusze. Dziękujemy Panu Bogu, kochanym siostrom Kapucynkom w szczególności naszej siostrze Ani.

Z prośbą o modlitwę jakże szczęśliwe POSTULANTKI:)

Rekolekcji Czas:)

2009-04-20T11:01:00.013+02:00

W okresie Wielkiego Postu nasze siostry pomagały w prowadzeniu rekolekcji ( w różnych miejscach Polski;) a my miałyśmy tą możliwość im w tym pomóc. Tak więc udałyśmy się do: Frysztaka, Warszawy, Olsztyna, Rawy Mazowieckiej oraz pomagałyśmy też w naszej parafii na Poczekajce:D Był to czas bardzo piękny choć intensywny, radosny choć pracowity, a przede wszystkim bardzo owocny:) Mogłyśmy pracować z dziećmi, modlić się, troszeczkę odpocząć ( ale tylko troszeczkę:), odrobinę pozwiedzać a najważniejsze jest to że mogłyśmy przeżywać ten czas razem, poznawać się i być ze sobą. Procowałyśmy głównie z braćmi Kapucynami, choć też z Księżmi diecezjalnymi np w Warszawie. Poznałyśmy tez wiele Zgromadzeń, które przyjmowały nas na czas rekolekcji do siebie ( we Frysztaku - siostry Sercanki, w Warszawie - siostry Loretanki, w Rawie Mazowieckiej - księża Pasjoniści).

Zacznę od uroczej miejscowości którą jest FRYSZTAK :) znajduje się gdzieś w połowie drogi między Rzeszowem a Katowicami:) Bardzo piękna kraina, choć na zwiedzanie nie było czasu:) Rekolekcje dla dzieci i młodzieży prowadził o. Marcin D. wraz z br. diakonem Piotrem O. była też s. Magda S. i s. Ania Sz. :) oraz dwie postulantki z I roku Iwona G. i Olga J. Ta zakręcona ekipa miała zajęcia z dziećmi i młodzieżą w dwóch szkołach i Kościele. Zostaliśmy bardzo ciepło przyjęci przez dzieci, nauczycieli, siostry a opiekował się nami ks. Marek, za co serdecznie DZIĘKUJEMY!

RAWA MAZOWIECKA
W Rawie rekolekcje dla dzieci i młodzieży prowadził br.Łukasz L na pomoc pośpieszyła mu s. Ania i postulantki Lucyna i Olga. Spędziłyśmy tam wyjątkowy czas..przyjęli nas Księża Pasjoniści, poznałyśmy też siostry Pasjonistki a przy okazji odwiedziliśmy Braci Kapucynów z Nowego Miasta( od których to dostałyśmy cudowne żelki ciekawego pochodzenia;) oraz siostry Nazaretanki w Żdżarach...gdzie bardzo ciepło przyjęły nas postulantki wraz z s.Marcjanną:) To był piękny czas:)

ESPERIENZA 2009 - Czas Wyjątkowy!

2009-04-20T10:23:00.001+02:00

Nazywamy się Basia, Asia i Ewa.Jesteśmy Postulantkami II roku. w dniach 16.02 -20.03 miałyśmy możliwość odbycia Esperienzy w domu w Contesse (na Sycylii). Był to czas wyjątkowy pod każdym względem. Po pierwsze, wszystkie byłyśmy w jednym domu i dzięki temu mogłyśmy poznać życie naszych sióstr na Sycylii. Uczestniczyłyśmy w codziennych zajęciach( obowiązkach) sióstr : pomagałyśmy s.Lili w przedszkolu, s. Renacie i s. Marii Rosalii w portierni, s. Eranscie w refektarzu i s. Marii Bartolonei w kuchni.
Po drugie mogłyśmy uczyć się języka włoskiego praktyce, ponieważ żadna z nas nie mówi biegle w tym języku.
Po trzecie i najważniejsze: mogłyśmy poznać miejsca związane z historia naszego Zgromadzenia np. pierwszy dom Roccalumerze wraz z jego podziemnym przejściem do Sanktuarium św. Antoniego (dom rodzinny Matki Weroniki) oraz odwiedziłyśmy wiele domów na Sycylii: w Nicolosi, w Nizzy, W Catani, w Oriwarelle, w Pistuninie( tam wspólnie z siostrami z Contesse w 11.03 świętowałyśmy 112 rocznicę powstania Zgromadzenia)
Ubogacającym doświadczeniem był dla nas pobyt w domu generalnym w Rzymie. Tam spędziłyśmy blisko 2 tygodnie i mogłyśmy zwiedzać 'wieczne miasto", a także poznałyśmy bliżej nasza Matkę Generalna oraz siostry mieszkające w Rzymie.W każdym z odwiedzonych domów zostałyśmy przyjęte z otwartymi ramionami, doświadczyłyśmy ciepła, siostrzanej miłości a jednocześnie matczynej opieki.
Na koniec naszego pobytu we Włoszech Opatrzność Boża zgotowała nam wspaniały prezent i mogłyśmy pojechać do Asyżu i odwiedzić wszystkie miejsca ważne dla św. ojca Franciszka i św. Klary. Nasza radość była ogromna!Podsumowując cały ten czas odnajdujemy jako czas łaski pomagającej nam odkrywać nasza ogromna wdzięczność najpierw Bogu, następnie matce Generalnej oraz każdej z sióstr zarówno tym już spotkanym jak i tym, które mamy nadzieje spotkać podczas kolejnej esperienzy!

Z prośba o modlitwę
postulantki Basia, Asia i Ewa:)

(zdjęcia wkrótce:)

P.s Postulanteczki! Cieszymy się niezmiernie,
że wreszcie wróciłyście!:) ->

Rekolekcje w LUBLINIE (czyli u nas)

2009-02-24T16:50:00.005+01:00

W naszym pięknym domu miały miejsce Rekolekcje Powołaniowe prowadzone przez br. Piotra Wrotniaka:) Przez 5 dni poznawałyśmy postać św. Franciszka z Asyżu, odkrywając jaki jest sens i droga naszego życia.. Był to czas otwarcia się na Słowo Boże i dzielenia się Nim ale też zabawy..spacerów (głównie po błocie:)... ale przede wszystkim poznawania siebie i zawiązywania wspólnoty:) Była też okazja na kreatywność ( np. różne dziwne pomysły;) Tak na prawdę zauważyłyśmy (zauważyliśmy:) potrzebę dążenia do świętości ( niektórzy z nas mieli nawet aureolki:) "Świętymi bądźcie jak Ja Jestem Święty - mówi Pan"... Tak! Dążmy do świętości naśladując naszego Pana Jezusa Chrystusa, tak jak czynił to św. Franciszek :) Bo sensem naszego Życia jest Bóg:)

Rekolekcje - Trzebinia

2009-02-23T16:36:00.011+01:00

Pięć dni w milczeniu....brzmi przerażająco:) Ale tak na prawdę to właśnie w milczeniu możemy usłyszeć najwięcej...tak więc, pierwszy rok Postulatu wyjechał na Rekolekcje do Salwatorianów do Trzebini by wsłuchiwać się w Słowo Boże..poznawać je i rozkoszować się nim. Ten czas nie był łatwy ale przez to wniósł w nas pewne piękno, które mamy nadzieje, że wyda owoce... by swoje życie "BUDOWAĆ NA SKALE" .

Czas spędzony w Trzebini przybliżył nas do Pana Boga , ale też do siebie na wzajem. To bardzo ciekawe, bo przecież nie rozmawiałyśmy za dużo ;) ... ale wspólnota to na prawdę coś więcej... :)

Wracając z Trzebini wstąpiłyśmy do Krakowa... :):):)

Rekolekcje Adwentowe dla Bezdomnych :)

2009-01-30T13:38:00.004+01:00

W Warszawie u Braci Kapucynów na Miodowej odbyły się I Adwentowe Rekolekcje dla bezdomnych. Zostałyśmy zaproszone by pomóc w tym dziele śpiewem, pracą przy wydawaniu posiłków i modlitwą. Przez trzy dni miałyśmy też możliwość mieszkać u naszych sióstr w Siennicy poznałyśmy lepiej siostry oraz dzieci, załapałyśmy się nawet na gale Oscarów:) Zwiedziłyśmy też trochę Stolicę za sprawą br. Łukasza i br.Piotra.
Razem z s.Gabrysią uczestniczyłyśmy w Konferencjach prowadzonych przez br. Piotra Wardawego, była też adoracja oraz wspólna Msza Święta. To bardzo mocne i piękne doświadczenie, mogłyśmy zobaczyć czym na prawdę jest godność, nie ta która wyraża się w wyglądzie zewnętrznym czy przez "mieszkanie" ale ta, którą ma każdy z nas bez wyjątków - godność dzieci Bożych. Mogłyśmy dzielić się opłatkiem z tymi, których ludzkość odrzuca i spycha na margines, a to normalni ludzie, ciężko doświadczeni przez życie tak samo kochani przez Boga i przez Niego nigdy nie zapomniani...więc pokochajmy ich i my i nie zapominajmy o ciągłej modlitwie za nich...

Peregrynacja relikwii św. Małgorzaty Marii Alacoque

2009-01-29T16:29:00.012+01:00

„Oto Serce, które tak bardzo ludzi ukochało”

Św. Małgorzata Maria była mistyczką - od 21 grudnia 1674 r. przez ponad półtora roku Pan Jezus w wielu objawieniach przedstawiał jej swe Serce, kochające ludzi i spragnione ich miłości. Chrystus żądał od Małgorzaty, by często przystępowała do Komunii świętej, jak tylko pozwoli jej na to posłuszeństwo, a przede wszystkim tego, by przyjmowała Go w Komunii świętej w pierwsze piątki miesiąca, a w każdą noc z czwartku na pierwszy piątek, by uczestniczyła w Jego konaniu śmiertelnym w Ogrójcu między godziną 23 a 24: "Upadniesz na twarz i spędzisz ze Mną jedną godzinę. Będziesz wzywała miłosierdzia Bożego dla uproszenia przebaczenia grzesznikom i będziesz się starała osłodzić mi choć trochę gorycz, jakiej doznałem".W związku z otrzymanym orędziem i poleceniem, aby ustanowiono święto czczące Jego Najświętsze Serce oraz przystępowano przez 9 miesięcy do pierwszopiątkowej Komunii św. wynagradzającej, Małgorzata doznała wielu przykrości i sprzeciwów. Nawet jej przełożona nie wierzyła w prawdziwość objawień. Dopiero w 1683 r., gdy wybrano nową przełożoną, Małgorzata mogła rozpocząć rozpowszechnianie Bożego przesłania. Od 1686 r. obchodziła święto Najświętszego Serca Jezusa i rozszerzyła je na inne klasztory sióstr wizytek. Dziś możemy czcić Najświętsze Serce Jezusa i prosić przez wstawienniectwo św. Małgorzaty Marii aby nasze serca stwawały sie podobnymi do Serca Jeusa - cichego i pokornego.

Wspomnienia z Mikołaja ...a nawet dwóch;)

2009-01-29T13:33:00.012+01:00

6 grudnia jak wszystkie grzeczne dzieci odwiedził nas św. Mikołaj:D Każdy musiał wykupić swój uponminek wierszykiem albo piosenką...postulanki też podlegają temu prawu, zaśpiewały Mikołajowi piękną piosenkę...taką piosenkę chciałby usłyszeć każdy, dlatego Mikołaj przekazał wieści o naszym niekwestionowanym talencie ..i wkrotce przybył Mikołaj nr 2 aby usłyszeć nasz występ:)

"Przybyły aniołki z Postulatu swego

przywitać świętego bardzo dziś hojnego

by prezenty powyjmował

i aniołki obdarował

te z R6 te R6 te R6!!:)"

niebawem bedzie mozna zakupić naszą płyte:)

Wyjazd II roku na Słowacje

2009-01-29T10:50:00.003+01:00

W czasie świątecznego radowania się z przybycia na świat Dzieciątka Jezus wyruszyłyśmy do naszych sióstr na Słowacji by tam razem z nimi dzielić się radością i wspólnie przywitać nowy 2009 rok! Najpierw pojechałyśmy do Warszawy, gdzie jeden z naszych zaprzyjaźnionych braci od powołaniówki - br. Krzysztof:) oprowadził nas po świątecznie ustrojonej stolicy. Wtedy tez miałyśmy okazje zobaczyć piękna szopkę Kapucynów na Miodowej:) Na noc przygarnęła nas Ewa- siostra naszej s. Ani, sycie nakarmiła, rano ochoczo wyruszyłyśmy na podbój Słowacji. Na miejsce - Rohoznik dotarłyśmy późnym wieczorem. Siostry przyjęły nas z radością i zaopiekowały się nami. Kiedy już wypoczęłyśmy udałyśmy się na podbój pobliskich gór z ruinami starego zamku na szczycie, Bratysławy i okolic. Nowy rok przywitałyśmy wspólnie składając sobie życzenia i zajadając się włoskim panettone - jak na włoskie zgromadzenie przystało :)
To był niesamowity czas radości i odkrywania piękna wspólnotowego życia poza granicami naszego kraju.

Basia, Asia i Ewa:)

2009-01-20T12:16:00.010+01:00

OGNISKO W WĄWOLNICY:)
Kolejna wyprawa i kolejny raz z naszymi kochanymi nowicjuszkami:) S. Cecylia zabrała nas do Wąwolnicy, niektóre z nas ( większość ) po raz pierwszy (na pewno nie ostatni ) widziała jak buduje sie nasz dom:) Mogłyśmy zobaczyć budowę, podziwiać okolice, spacerowałyśmy też do Matki Bożej Kębelskiej. Główna atrakcja to ognisko, zjadłyśmy kiełbaski, świętowałyśmy urodziny, był bloczek i masło czosnkowe:) Był to 11 listopad więc w klimacie patriotycznym i prawie harcerskim przeżyłyśmy ten piękny dzień:)

Wyprawa na Jabłka :)

2009-01-20T11:24:00.011+01:00

Dawno dawno temu postulanteczki wraz z nowicjuszkami wybrały się do sadu niedaleko Siennnicy. W tak mroźne styczniowe dni warto przypomnieć sobie czasy kiedy słonko mocno świeciło, było w miarę ciepło, a na dworze jeszcze zielono niech ten dzień rozpocznie powrót do kilku wspomnień:

4 LISTOPAD - REKOLEKCJE W TARNOGRODZIE :)

Pierwszy i drugi rok postulatu z nowicjuszkami wyjechał na rekolekcje do Tarnogrodu, aby przez trzy dni rozważać i poznawać Pismo Święte. Nie mogło zabraknąć naszych kochanych sióstr: s. Ani oraz s. Cecylii. Jak rozumieć i pokochać Słowo Boże uczył nas o. Michał Deja - Kapucyn:) Oprócz rozważania i medytacji nie zabrakło też chodzenia po okolicznych..polach i zabawy np. w słoiczek z rożnymi ciekawymi zadaniami:) Choć większa popularnością cieszył się konkurs na ...piosenki:)Modlitwa, troszeczkę nauki i szanty to ciekawa mieszanka:) Ten czas na pewno wpłynął na nasze pojmowanie Pisma Świętego, większe rozumienie Psalmów oraz głębszą miłość do Słowa, które daje życie.

"liście lecą z drzew..." :)

2008-10-02T14:25:00.029+02:00

Przyszła jesień i liście poczęły spadać z drzew.

Wtem dzielne

postulantki i

aspirantki

chwyciły grabie i

inne sprzęty ruszając

na pomoc.

To jednak nie wszystko...

trzeba było...

pozbierać gruszki
i zerwać aronie.

Lecz z pomocą s. Ani nie straszna nam żadna praca:)

...Tak więc dzisiejsze przedpołudnie
spędziłyśmy na grabieniu liści , zbieraniu gruszek i zrywaniu aronii,
potem czakał na nas pyszny obiadek,aż w końcu ...upragniony czas wolny:)

Posłał Pan robotników na Swoje Żniwo - wstąpienie do Zakonu

2008-09-30T10:12:00.008+02:00

"Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi, powołałem cię z jej najdalszych stron i rzekłem ci;
Sługą moim jesteś, wybrałem cię, a nie odrzuciłem.
Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą.."

Z odległych i bliższych stron Polski, przybyłyśmy do Lublina, by swoim życiem Uwielbiać Boga, by w Nim się rozkochać i w Nim rozradować. Przed nami momenty piękne ale też trudne. Jest nas cztery :Beata, Olga, Lucy i Iwona. Niesione tym pragnieniem, ufając Żywemu Słowu rozpoczynamy życie zakonne. Nasze największe wyzwanie - cisza po komplecie, największe osiągnięcie - knedle:) Jako świeże aspirantki, wiele musimy się jeszcze nauczyć:)

Wstąpienie do nowicjatu

2008-06-02T14:09:00.001+02:00

W Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa - 30 maja - Sylwia Mirosław i Zuzia Głasek rozpoczęły kolejny etap na drodze formacji - nowicjat. Bezpośrednim przygotowaniem do tego momentu były rekolekcje, które dziewczyny, jeszcze jako postulantki odprawiały w leżącym niedaleko Lublina Pliszczynie. Tematem tych rekolekcji było Serce Pana Jezusa.
Przed świeżymi nowicjuszkami teraz czas mocniejszego przylgnięcia do Pana Jezusa, by w oderwaniu od świata, rozeznać i utwierdzić się na drodze powołania. To również czas głębszego poznania ducha Zgromadzenia.

Śluby wieczyste na Słowacji

2008-05-12T13:29:00.000+02:00

10 maja nasza siostra Jarmila Weronika Hanakova złożyła profesję wieczystą w swojej rodzinnej miejscowości, w Smiżanach koło Spiskiej Novej Wsi. Niektóre z nas pierwszy raz były na takiej uroczystości i to w dodatku poza granicami naszego państwa. Msza św. oczywiście była odprawiana w jezyku słowackim, ale mimo to udało nam się dużo zrozumieć. Bardzo spodobał nam się jezyk naszych południowych sąsiadów.
Dla nas to był szczególny czas jeszcze z jednego powodu. Poznałyśmy wtedy naszą Matkę Generalną oraz wiele innych sióstr, pochodzących z Włoch i Słowacji.
Po uroczystościach w Kościele przyszedł czas na wspólne świętowanie. Były śpiewy, tańce...oj dało nam to dużo radości.
Słowacja jest bardzo pięknym krajem, po drodze podziwiałyśmy krajobrazy, ktore wzbudzały zachwyt, m.in. ośnieżone szczyty Tatr. Niespodzianką był dla nas widok Słowackiego Raju, gdyż rodzinna miejscowośc s.Jarki leży niedaleko.
W drodze powrotnej zatrzymałyśmy się w Starym Sączu, by odwiedzić mieszkające tam siostry klaryski i pomodlić sie przy relikwiach św. Kingi, patronki jednej z nas :)

REKOLEKCJE W TRZEBINI

2008-02-18T22:35:00.000+01:00

Pięć dni w milczeniu – to może wzbudzić pewne obawy. Pierwszy roczek postulatu pojechał do Salwatorianów na rekolekcje „Budować na Skale”, by przyjrzeć się swojemu życiu i zobaczyć fundament, na którym budują swoje życie.

WSTĄPIENIE DO POSTULATU

2008-02-05T19:24:00.000+01:00

„Tymczasem Bóg wybrał właśnie to, co dla świata jest głupie, aby zawstydzić mądrych i to, co słabe w oczach świata, aby zawstydzić możnych” 1 Kor 1,27

3 luty to dzień naszego wstąpienia do postulatu. Rozpoczęłyśmy następny etap na drodze formacji, z czego bardzo się cieszymy. Od rana trwały przygotowania. O godz. 16:30 rozpoczęła się Msza Św. w kaplicy naszego domu, podczas której s.Marianna przyjęła nas do postulatu – na znak czego otrzymałyśmy tauki. Po Eucharystii był czas na życzenia, małe co nie co, wspólny śpiew i zabawy. Miłą niespodzianką były przygotowane scenki i piosenki przez nasze dzieci. Oj działo się ... :)

REKOLEKCJE W LUBLINIE

2008-01-28T23:27:00.000+01:00

„Pan dał, Pan zabrał” – to hasło, które narodziło się w czasie zimowych rekolekcji w Lublinie, które trwały w dniach 21-25 stycznia i pozostanie w naszych sercach.

Chrzest Święty – tak brzmiał temat rekolekcji. Wydawać by się mogło, że nic ciekawego nie da się na ten temat powiedzieć, a nawet, że te rekolekcje będą nudne. A jednak…był to piękny czas poznawania siebie i Boga. Codziennie spotykaliśmy się na wspólnej modlitwie psalmami, Eucharystii, adoracji i dzieleniu w grupach. A konferencje o.Grzegorza na długo pozostaną w naszej pamięci. W świetle Słowa Bożego poznawałyśmy swoje wady i zalety, mówiłyśmy o swoich oczekiwaniach wobec wspólnoty/osoby, z która chciałybyśmy spędzić życie. Rekolekcje pozwoliły spojrzeć nam na sakrament Chrztu Św. nie tylko jak na epizod w życiu, którego się nie pamięta, ale jak na wędrówkę, drogę, w czasie której mamy stać się nowym człowiekiem.

WSTĄPIENIE DO ZAKONU

2007-10-01T19:18:00.000+02:00

„Potem wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam wybrał, a oni przyszli do Niego” Mk 3,13

Jest nas cztery – Basia, Wiola, Asia i Ewa. Bóg zaprosił nas do kroczenia za Nim na drodze życia zakonnego. Nie wszystkie od razu odpowiedziałyśmy na Jego wezwanie. Dwie z nas – Basia i Wiola – ukończyły wpierw studia, a Ewa i Asia nie czekały tak długo, Ewa przerwała naukę a Asia kontynuuje ją mieszkając już w „murach” klasztoru. Daty wstąpienia są dla nas znaczące – dla Basi i Wioli to 23 września – dzień św. o.Pio, a dla Asi i Ewy to 27 września – dzień św. Wincentego a’Paolo. Przed nami czas poznawania życia zakonnego.

„MYŚMY POZNALI I UWIERZYLI MIŁOŚCI..."

2007-09-21T00:25:00.000+02:00

15 września AD 2007, we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Bolesnej, trzy nasze siostry: s. Monika Waszczuk, s. Renata Czoboda, s. Izabella Kot złożyły swoje śluby wieczyste na ręcę Matki Generalnej s. Maria Cecilia D’Arma.

GOLGOTA MŁODYCH

2007-09-10T21:24:00.000+02:00

Ostatnie dni wakacji spędziłyśmy na spotkaniu młodych w Serpelicach, organizowanym przez Braci Kapucynów Prowincji Warszawskiej. Była to ich pierwsza inicjatywa tego typu, ale nie ostatnia!!!
Nasza postulancka wspólnota włączyła się w współtworzenie tego pięknego dzieła. S. Ania prowadziła spotkania w małych grupach, a Zuzia, Kinga i Sylwia śpiewały w scholi. Zuzia napisała też artykuł o tym, co działo się w Serpelicach.

WAKACJE

2007-07-01T19:29:00.000+02:00

Chyba po raz pierwszy w życiu nasze wakacje były tak zaplanowane jak w tym roku. Na początku Zuzia i Sylwia były na rekolekcjach oazowych, w tym samym czasie, Kinga i s. Ania były w Istebnej na rekolekcjach organizowanych przez nasze siostry. Później był urlop, pielgrzymka i… Golgota Młodych. I tak upłynęły nasze pierwsze zakonne wakacje…

PIERWSZE ŚLUBY

2007-07-01T03:23:00.000+02:00

29 czerwca w Bazylice Mniejszej w Wąwolnicy 5 naszych nowicjuszek złożyło swoje pierwsze śluby. Bardzo cieszymy się, że mogłyśmy włączyć się w przygotowywanie zarówno liturgii, jak i części artystycznej tej uroczystości. Podczas Eucharystii wspomagałyśmy nasze siostry w śpiewie. Później natomiast miałyśmy swoje 5 minut na scenie, czyli przedstawienie o tym, co sprawia, że życie jest wyjątkowe, w którym nie mogło zabraknąć św. Franciszka. Naszym nowym siostrom życzymy nieustannego wzrastania w Miłości i wiernego kroczenia za Panem naszym Jezusem Chrystusem.

GRILL

2007-06-20T02:23:00.000+02:00

W piękne, słoneczne, niedzielne popołudnie, 17 czerwca, pojechałyśmy do Wąwolnicy z naszymi nowicjuszkami, aby wspólnie spędzić ostatnie chwile w nowicjacie naszych sióstr, które niedługo złożą swoje pierwsze śluby. Przygotowałyśmy im małą niespodziankę artystyczną. Nie zabrakło też przepysznych kiełbasek z grilla. Czas wspólnego świętowanie i radości zakończyłyśmy wspólną modlitwą, odmawiając nieszpory przy pięknym, zachodzącym słońcu...

WYPRAWA NA BAGNA

2007-05-28T00:22:00.000+02:00

26 maja udało nam się zrealizować pomysł, który powstał miesiąc wcześniej ;) Z drżeniem serca penetrowaliśmy bagna w Poleskim Parku Narodowym. Niektórzy z nas stanęli "oko w oko" z krwiożerczą rosiczką :) Podziwialiśmy piękne lilie wodne, spotkaliśmy też grupę dzieci i dzięki temu my też skorzystaliśmy z wiedzy pana przewodnika i poznaliśmy głebokość bagien. Na zakończenie naszej wyprawy była Eucharystia i mały piknik.

TYDZIEŃ W ISTEBNEJ

2007-05-11T00:21:00.000+02:00

Pierwszy tydzień maja spędziłyśmy w Beskidzie Śląskim. Były z nami dzieci i siostry z Piask. Część z nas udała się tam samochodem, a pozostali pociągiem. Celem naszej pierwszej górskiej wyprawy były Kiczory (989m n.p.m.), ten szczyt zdobyliśmy prawie wszyscy. Następnego dnia trasa była już dłuższa i trudniejsza, dlatego zdecydowało się na nią tylko cztery osoby. Ta nieliczna grupa zdobyła Baranią Górę (1220m n.p.m.) i Skrzyczne (1257m n.p.m.), a cała ta wyprawa zakończyła się Eucharystią w Katedrze w Żywcu. Ci, którzy nie mogli iść w góry udali się do Leśnego Parku Niespodzianek w Ustroniu. Można tam spotkać różne zwierzęta, które nie są zamknięte w klatkach, ale chodzą sobie między zwiedzającymi park. Był też pokaz ptaków drapieżnych, ścieżka niespodzianek – dla odważnych – jest to ścieżka ze skrzyniami, w których są różne rzeczy, które można spotkać w lesie, żeby jednak odkryć wnętrze skrzyni trzeba włożyć rękę do środka. W parku był też duży plac zabaw.
Podczas naszego pobytu w Istebnej odwiedziłyśmy rodzinę Kingi, braci Franciszkanów, którzy mieszkają w pustelni w Jaworzynce, a także ss. Służebniczki, które prowadzą przedszkole w Istebnej.
Bardzo cieszymy się z tego wspaniałego tygodnia w górach, ze wspólnych wypraw, z odwiedzonych miejsc, spotkanych ludzi i... z pięknego wschodzącego słońca...

GRZECH I PRZEBACZENIE

2007-04-04T02:18:00.000+02:00

W dniach 30 marca – 1 kwietnia 2007r. uczestniczyłyśmy w sesji z cyklu Szkoła Modlitwy Słowem Bożym, Pt. Grzech i przebaczenie w świetle Słowa Bożego, która odbyła się w Krakowie, w Centrum Formacji Duchowej Salwatorianów.

Grzech i przebaczenie bardzo mocno wpisane są w życie człowieka, a dzisiaj ludzie często żyją tak, jakby grzechu nie było. Człowiek ze swej natury jest grzeszny i dlatego sam z siebie nie może poznać w pełni własnej grzeszności. Tylko Bóg widzi człowieka takim, jakim jest naprawdę i tylko z Bogiem człowiek może poznać swój grzech.
Pan daje każdemu z swoje Słowo, które może otwierać serce na przebaczającą miłość, które może je przemieniać i czynić wrażliwym. Bóg daje Słowo, by człowiek poznał prawdę o sobie, by mógł zrozumieć istotę grzechu, a także jego źródło i skutki, jakie wywołuje.
Ilekroć człowiek wchodzi w noc grzechu, Bóg wychodzi za nim, aby go szukać i odnaleźć. Pan jest nieustannie obecny w naszym życiu, zna nas doskonale, zna także nas grzech i mimo to ciągle nas kocha. Człowiek żyje dzięki Miłosierdziu i z Miłosierdzia, bo Boże Miłosierdzie nieustannie wraca nam życie. Jezus patrzy na każdego z nas z cierpliwością, miłością i przebaczeniem. I takiego spojrzenia na siebie Jego oczami – w prawdzie i z miłością, mamy się uczyć.
Bóg nigdy nie potępia człowieka, ale potępia grzech, Jego miłość jest większa od najgorszego grzechu. Aby odkryć tajemnicę Miłosierdzia, najpierw trzeba odkryć tajemnicę grzechu.

W zgłębianiu tych tajemnic pomagała nam adoracja Najświętszego Sakramentu i cisza... Była też możliwość skorzystania z sakramentu Pokuty i Pojednania oraz kierownictwa duchowego. Na zakończenie sesji wszyscy uczestnicy zostali podzieleni na małe grupy i tam mogliśmy podzielić się z innymi doświadczeniem Bożego Miłosierdzia w naszym życiu, a także naszymi przeżyciami i myślami, jakie towarzyszyły nam podczas tych kilku dni.
W drodze powrotnej pojechałyśmy do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, by tam podziękować za ten piękny czas...

WSTĄPIENIE DO POSTULATU

2007-04-03T05:19:00.000+02:00

Ojciec Święty Jan Paweł II w przedziwny sposób towarzyszy nam od samego początku naszej wspólnej drogi. Bardzo cieszymy się. że w ten szczególny dzień – drugiej rocznicy narodzin Ojca Świętego dla Nieba, rozpoczęłyśmy kolejny etap naszej formacji zakonnej. Podczas Eucharystii, którą sprawował o. Adam Strojnowski – nasz spowiednik, s. Marianna wręczyła nam tauki. Modliły się z nami także Nowicjuszki i Siostry, którym bardzo serdecznie dziękujemy za obecność i modlitwę.

"JESTEM UMIŁOWANYM DZIECKIEM BOGA"

2007-02-18T02:16:00.000+01:00

Powyższe zdanie to temat rekolekcji, które odbyły się w Lublinie od 12 do 16 lutego. Prowadził je o. Jarosław Banasiuk, który głosił nam Słowo Boże i przewodniczył nam na drodze odkrywania dziecięctwa Bożego, wielkiej miłości i wierności Boga do każdego z nas, a także własnego piękna, godności i zastanawiania się nad własnym geniuszem :-) i powołaniem.

CO SPRAWIA, ŻE ŻYCIE JEST PIĘKNE?

2007-02-08T03:14:00.000+01:00

„W sercu każdego człowieka jest pragnienie domu. To pragnienie nie jest niczym innym jak tęsknotą za życiem pełnym szczęśliwym, udanym.” /Benedykt XVI
Życie człowieka jest domem, za którego budowę każdy z nas jest odpowiedzialny, każdy z nas odpowiedzialny jest za swoje życie...
Za jakim domem tęsknię? Jak budować dom, by był trwały i bezpieczny? Jakie trudności spotykają mnie w budowie mojego domu? Kto może mi pomóc? Jak przezwyciężyć trudności? Na te pytania i wiele innych szukaliśmy odpowiedzi podczas rekolekcji „BUDOWAĆ NA SKALE”, które odbyły się w Serpelicach, 1-5 lutego 2007r. Prowadził je o. Piotr Wardawy, który uczył nas jak słuchać Bożego Słowa; po każdej konferencji była też medytacja. W centrum każdego naszego dnia była Eucharystia. Na spotkaniach w małych grupach pochylaliśmy się nad kazaniem do młodzieży Benedykta XVI, które wygłosił na Krakowskich Błoniach.
Ten czas był czasem refleksji nad własnym życiem, ale też czasem wspólnej radości, którą mogliśmy się dzielić podczas wspólnych spacerów i pogodnych wieczorów.
Bardzo serdecznie pozdrawiamy wszystkie uczestniczki rekolekcji, o. Piotra oraz Siostry, które z nami były: s. Gabrysię i s. Anię!

KULIG

2007-01-29T19:10:00.000+01:00

28 stycznia z samego rana wybrałyśmy się do Orchówka na kulig. Najpierw uczestniczyłyśmy w Eucharystii w Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia, gdzie bardzo serdecznie przywitał nas gwardian tamtejszego klasztoru - o. Kazimierz Zych. Później było małe co nieco dla naszych brzuszków, przejażdżka wielkimi saniami po przepięknej okolicy, ognisko i zabawa w śniegu do upadłego. Dzięki uprzejmości małych mieszkańców Orchówka, mogłyśmy zjeżdżać też na sankach. I tak choć krótko, ale za to bardzo intensywnie mogłyśmy cieszyć się urokami zimy.

WĄWOLNICA

2006-12-11T00:09:00.000+01:00

Pewnego grudniowego poranka wybrałyśmy się do Wąwolnicy na nasz dzień skupienia. W tym szczególnym miejscu, Matce Bożej powierzyłyśmy siebie, nasze życie, powołanie i tych wszystkich, których kochamy i nosimy w naszych sercach.
Po wspólnej adoracji w kaplicy Matki Bożej Kębelskiej, s. Ania zabrała nas na małą przejażdżkę i pokazała nam miejsce, gdzie ma powstać nasz kolejny dom.

W KAZIMIERZU...

2006-10-09T01:08:00.000+02:00

W dniach 6-7 października razem z dziećmi i siostrami byłyśmy w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą. Wieczorem bawiłyśmy się przy wspólnym śpiewie, tańcu i ognisku. Następnego dnia wyruszyłyśmy na całodniową wyprawę. Szliśmy m.in. Wąwozem Korzeniowym, byliśmy na Łysej Górze, na baszcie i ruinach zamku, na Górze Trzech Krzyży. Nie zabrakło nas również na Kazimierskim rynku i nad Wisłą. Cieszymy się, że mogłyśmy miło spędzić razem czas i podziwiać piękne widoki Kazimierza.
Bardzo serdecznie dziękujemy Osobie, dzięki której nasz pobyt w tak pięknym miejscu był możliwy...

IWKR

2006-10-07T05:07:00.000+02:00

6 października rozpoczęła się nasza naukowa przygoda w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Najpierw uczestniczyliśmy w Eucharystii, którą celebrował Dyrektor Instytutu, w Kościele Akademickim, a następnie udaliśmy się na rozdanie indeksów.
Niezmiernie cieszymy się, że mamy możliwość pogłębiania naszej wiedzy teologicznej.

U NOWICJUSZEK..

2006-10-02T14:01:00.000+02:00

Tuż przed wyjazdem naszych nowicjuszek do Włoch, odwiedziłyśmy je w Piaskach. Była to czas wspólnej modlitwy, dzielenia się radością i swoją obecnością...

MAJDANEK

2006-09-30T13:56:00.000+02:00

W niedzielny poranek - 24 września – wybrałyśmy się na naszą pierwszą wspólną wycieczkę na Majdanek. Na początku obejrzałyśmy film dokumentalny, w którym były zawarte świadectwa ludzi będących w obozie koncentracyjnym. Po filmie zwiedzałyśmy obóz, co skłoniło nas do refleksji nad życiem i śmiercią...

ŚLUBY WIECZYSTE

2006-09-18T13:59:00.000+02:00

17 września s. Iwona Lesisz złożyła swoje śluby wieczyste w Kościele w Siennicy. To pierwsze wielkie wydarzenie w naszej nowej zakonnej rzeczywistości. Uroczystość ta była dla nas pięknym przeżyciem i świadectwem oddania się Panu Bogu.
Po Eucharystii radość tego wydarzenia kontynuowana była przy wspólnym stole i na parkiecie :-)

MADRE GENERALE

2006-09-18T11:46:00.000+02:00

W dniach 15-16 września swoją obecnością zaszczyciła nas Matka Generalna naszego Zgromadzenia s. Maria Cecylia D’Arma. Wizyta ta miała charakter kanoniczny – Matka odwiedziła wszystkie nasze domy i rozmawiała z każdą siostrą, by przyjrzeć się życiu naszych wspólnot.
Matka Generalna spotkała się także z nami. Przedstawiła nam postanowienia ostatniej kapituły odnośnie naszego życia, wspólnie słuchałyśmy Słowa Bożego i dzieliłyśmy się Nim. Niezmiernie cieszymy się, że mogłyśmy poznać naszą Matkę i opowiedzieć także o sobie. Oprócz rozmów indywidualnych był też czas na wspólne bycie razem i dzielenie się swoją radością.

SŁÓW KILKA O NAS...

2006-09-11T00:31:00.000+02:00

ZUZIA
- jest rodowitą Warszawianką, choć przez ostatnie kilkanaście lat cieszyła się nią Łomża;
- często nie pomyśli, a powie, co nie zawsze jest powodem do radości;
- wszystko, co dzieje się tutaj wciąż ją zaskakuje i dziwi;
- jak się śmieje to nie wydaje żadnych dźwięków, ale się trzęsie i drga;
- obiera ze skórki wszystko, co może – salami, jabłko, cytrynę....;
- lubi pić herbatę z cytryną;
- wszystko wącha;
- motto: „Błogosławieni ubodzy w Duchu, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie.” /Mt 5,3/

KINGA
- pochodzi z Koszarawy k/Żywca;
- jest góralką i samo to wiele o niej mówi – jest żywiołowa, gadatliwa...;
- pisze mnóstwo listów i ciągle ktoś do niej dzwoni;
- jest specjalistką w koszeniu trawy, układaniu słoików w piwnicy, tudzież szukaniu nakrętek do słoików i obieraniu jabłek;
- kuchni wcześniej nie lubiła, ale tutaj wszystko się zmienia...;
- motto: „Odchodzi się tylko po to, by powrócić.”

SYLWIA
- tak bardzo lubi swoje rodzinne miasto, że postanowiła go nie opuszczać;
- lubi kolor zielony i Duży Wóz;
- niedziele zazwyczaj spędza w pokoju gościnnym;
- lubi robić ciasta i je ozdabiać;
- uważa, że noc to dobry czas na poważne rozmowy, które lubi również toczyć podczas długiej jazdy samochodem;
- motto: „Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty.” /1P 1,16/

TRZY, DWA, JEDEN, ZERO... START!!!

2006-09-10T11:45:00.000+02:00

Od tego roku posługę Mistrzyni Postulatu pełni s. Anna Szaniawska, która pod natchnieniem Ducha Świętego czuwać będzie nad naszymi pierwszymi krokami na drodze nowego życia...
Wdzięczne Panu Bogu za dar naszej s. Mistrzyni życzymy Jej dużo... wytrwałości, cierpliwości i otwartości na Ducha Świętego w tej jakże odpowiedzialnej posłudze.